“อีกอย่าง ดึกดื่นป่านนี้ ในบ้านก็มีผู้หญิงอยู่คนเดียว...”
“พวกเราพี่น้องไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมานานแค่ไหนแล้วนะ ถ้าได้แบบนี้...ก็ถือว่าพวกเราได้ผ่อนคลายกันบ้าง”
หลายคนหัวเราะเสียงลามกหยาบคาย
“พูดแบบนี้แล้ว ฉันก็ชักจะอดใจไม่ไหว อยากเข้าไปตอนนี้เลย”
“ฉันก็อยากเข้าไปตอนนี้เหมือนกัน”
“งั้นจะรออะไรอีกล่ะ บุกเข้าไปเลยไหม”
“ได้ งั้นเอาแบบนี้ หาจุดที่กำแพงเตี้ยหน่อย ให้สองคนทำเป็นบันไดคน แล้วส่งคนหนึ่งปีนเข้าไปก่อน”
พวกเขาปรึกษากันเรียบร้อยแล้วเดินวนรอบกำแพงบ้านอยู่รอบหนึ่ง จนเจอจุดที่เหมาะสม
จุดนั้นอยู่ห่างจากประตูใหญ่พอสมควร
ซางอวี่ออกมาจากมิติพกพา แล้วค่อย ๆ เปิดประตูรั้ว
ซางอวี่เห็นเงาร่างหกคนแบ่งเป็นสองกลุ่ม สองคนนั่งยองอยู่บนพื้น ส่วนอีกคนยืนอยู่ด้านบน กำลังเกาะปีนขึ้นไปบนกำแพง
คนที่อยู่ด้านบนเอื้อมมือไปจับเศษกระจกที่ซางอวี่วางไว้บนกำแพงก่อนหน้านี้ จนถูกเศษกระจกแทงทะลุฝ่ามือ
คนที่อยู่ด้านบนร้อง “อ๊าก” ขึ้นมา ทำลายความเงียบสงัดของยามค่ำคืนทันที
“เฮ้ เบาเสียงหน่อย”
คนด้านล่างรีบช่วยกันพยุงคนด้านบนลงมา
แต่พอวางคนลง คนด้านล่างก็ชะงักงัน
สองคนที่อยู่ด้านบนหน้าซีดเขียว หมดสติไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
“เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้พวกเขาแค่จับกำแพงเองนะ กำแพงนี่มีพิษหรือไง?”
อีกสี่คนถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ
“ใคร ๆ ก็พูดกันว่าซางอวี่คนนั้นรักษาโรคเป็นไม่ใช่เหรอ? เขาว่ากันว่าวิชาแพทย์กับพิษเป็นของคู่กัน เธอคงไม่ได้เอาพิษมาทากำแพงบ้านตัวเองไว้ เพื่อกันไม่ให้ใครเข้ามาหรอกนะ?”