“โอ๊ย หมอซางวาดรูปเก่งจริง ๆ ฉันแค่บอกให้ฟัง เธอก็วาดคนออกมาได้แล้ว เหมือนตัวจริงเป๊ะเลย!” ป้าจางพูดด้วยสีหน้าเลื่อมใส
คนอื่น ๆ ต่างพากันทอดถอนใจ “ถึงได้บอกไงว่าคนมีความรู้ย่อมมีความสามารถ”
“พวกคุณดูหมอซางสิ ทำเครื่องมือเกษตรก็ได้ เข้าใจวิชาแพทย์ แถมยังวาดรูปเป็นอีก”
“ถ้าลูกฉันโตขึ้นแล้วเก่งได้สักครึ่งของหมอซาง ฉันคงดีใจจนไม่รู้จะดีใจยังไงแล้ว”
ซางอวี่ดึงสติกลับมา “ป้าทั้งหลายชมเกินไปแล้วค่ะ”
“ไม่ได้ชมเกินไปเลย พวกเราพูดจากใจทั้งนั้น หมอซาง คุณมีความสามารถจริง ๆ” ทุกคนพูดแทรกกันเซ็งแซ่
ซางอวี่ถูกทุกคนชมจนรู้สึกเขินอยู่บ้าง เธอพับภาพวาดแล้วเก็บไว้
“เรื่องที่พวกเราคุยกันวันนี้ ห้ามให้คนอื่นรู้เด็ดขาดนะคะ”
“ทำไมล่ะ?” ป้าสองสามคนถามอย่างสงสัย
“ถ้าอาจารย์เฉียวรู้ว่าพวกเราพูดถึงเขาลับหลัง ถึงจะไม่ใช่เรื่องนินทา แต่ทุกคนเอาเขามาวิพากษ์วิจารณ์กันแบบนี้ เขาต้องไม่พอใจแน่ค่ะ”
“คนมีความรู้ก็เป็นแบบนี้แหละ พูดถึงลับหลังไม่ได้” นางเฉินซานถอนใจ
ซางอวี่ยิ้ม “ไม่ใช่ว่าพูดไม่ได้หรอกค่ะ แค่เขาอาจรู้สึกว่าเราไม่ให้เกียรตินิดหน่อย”
“อ๋อ งั้นก็แปลว่าพูดไม่ได้อยู่ดี”
ซางอวี่: ยิ้มอย่างสุภาพ
“เข้าใจแล้ว พวกเราจะไม่พูด”
“ที่สำคัญที่สุดคือ ฉันยังไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ก็วาดภาพเพื่อนของเขาออกมาแล้ว แบบนี้เสียมารยาทมากจริง ๆ”
ซางอวี่บีบดินสอในมืออย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะพูดว่า “เมื่อกี้ฉันแค่สงสัยขึ้นมาชั่ววูบ เลยอดใจไม่ไหววาดรูปเขาออกมา พวกคุณห้ามเอาไปพูดเด็ดขาดนะคะ