“จับพวกเขาไว้ก่อน” ซางอวี่พูด “พวกเขามีปืน”
“ได้” หลี่หงเฟิงกับจางเหวยหมิงขานรับ ทั้งสองเดินเข้าไป... แล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
สองคนที่นอนอยู่บนพื้นไม่ต้องจับก็ลุกไม่ขึ้นแล้ว ส่วนสี่คนที่ยืนอยู่ มีสองคนถูกยิง อีกคนเลือดอาบหน้า... ส่วนอีกคนตัวสั่นงันงก
พี่สะใภ้ก็คือพี่สะใภ้ เก่งจริง ๆ
ทั้งสองรีบค้นตัวคนพวกนั้น แล้วยึดปืนออกมาจนหมด
พวกจางเป่าฉวนก็มาถึงพอดี เห็นสภาพตรงหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็รีบเรียกกองกำลังประชาชนมัดคนพวกนั้นไว้ก่อน
เมื่อทั้งหกคนถูกมัดแน่นหนา จางเป่าฉวนถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
“สหายซาง เกิดอะไรขึ้นหรือครับ” จางเป่าฉวนถาม
“ลุงจาง ฉันออกมาตรวจดูว่าล็อกประตูหรือยัง แล้วได้ยินเสียงข้างนอก เห็นพวกเขากำลังจะปีนกำแพงเข้ามาค่ะ” ซางอวี่เล่า
“เราส่งคนพวกนี้ไปสถานีตำรวจก่อน” จางเป่าฉวนกล่าว
“พาคนไปเยอะหน่อย แล้วก็เอาปืนไปให้มาก พวกเขามีปืน ระวังตัวด้วยนะคะ” ซางอวี่กำชับ พลางหยิบขวดกระเบื้องสีขาวออกจากกระเป๋า เทยาลูกกลอนออกมาสองเม็ด
“ลุงจาง นี่คือยาแก้ค่ะ”
จางเป่าฉวนรับยาไว้ แล้วรีบสั่งหัวหน้ากองกำลังประชาชนให้เรียกคนในหมู่บ้านมารวมตัวกัน พร้อมนำปืนทั้งหมดในหมู่บ้านไปด้วย รวมกับปืนที่ค้นได้จากคนพวกนี้
คราวนี้พวกเขาก็ถือว่ามีอาวุธครบมือแล้ว
หลี่หงเฟิงกับจางเหวยหมิงเดินตามจางเป่าฉวนไป “หัวหน้าหน่วย พวกเราขอไปด้วยครับ”
“ลุง พวกเราอยากลองจับปืนบ้าง...”
คณะคนเดินจากไปไกล
ซางอวี่หันกลับเข้าลานบ้าน หยิบผงยาออกมาจากมิติพกพา แล้วปีนขึ้นไปบนกำแพง เติมผงยาให้เต็มและเพิ่มของใหม่ลงไปอีกหน่อย