เวลานี้ ซางอวี่ถูกเสิ่นจื้อหนานพากลับมาที่บ้านแล้ว
ผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนในบ้านเจียงหว่านเยวี่ยเอามาซักใหม่หมด สะอาดหวาดเสียว
ส่วนเสิ่นหวยยังพิเศษเก็บดอกไม้ป่าหนึ่งช่อที่เขาว่าสวยที่สุด มาปักไว้ในขวดขนมกระป๋อง วางไว้บนโต๊ะหัวเตียงในห้องของซางอวี่
ซางอวี่ก้าวเข้าประตูก็เห็นดอกไม้เล็ก ๆ สีชมพู สีเหลือง และสีม่วงอ่อน ริมฝีปากจึงเอียงขึ้นอย่างมีความสุข
“นี่อาหวยเก็บมาให้เองเลยนะ” เจียงหว่านเยวี่ยเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนโยน
เสิ่นหวยอายนิด ๆ “พี่สะใภ้ ชอบไหมครับ”
“ชอบสิ” ซางอวี่ยิ้มแล้วพูด “อาหวยของพี่เป็นผู้ชายโรแมนติกมากเลยนะ โตขึ้นต้องเป็นที่รักของสาว ๆ แน่นอน”
เสิ่นหวยตัวเล็ก ๆ นั้นแก้มแดงก่ำทั้งใบหน้า
ชั่วขณะหนึ่ง ซางอวี่คิดว่าถ้าลูกของตัวเองในอนาคตน่ารักเชื่อฟังแบบเสิ่นหวยคงดี
แต่ก็เพียงแวบเดียว เธอรู้ว่าเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน
เด็กทุกคนไม่จำเป็นต้องมีสติปัญญาก่อนวัยแบบเสิ่นหวยก็ได้
บางทีลูกของเธอในอนาคตอาจเป็นเจ้าตัวปัญหา ซนเจ้าเล่ห์ บางทีอาจเป็นผู้หญิงน้อยอ่อนโยนน่ารัก หรือบางทีอาจเป็นสาวเปรี้ยวจี๊ด
ยังไงก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นเด็กแบบไหน ขอให้เป็นเด็กที่เธออบรมเลี้ยงดูด้วยความตั้งใจ คุณธรรมไม่มีปัญหา เธอก็รักทั้งนั้น
เสิ่นจื้อหนานอย่างระวังวางซางอวี่ลงบนเตียง
เจียงหว่านเยวี่ยงุ่นง่านอยู่กับการเคี่ยวซุป เสิ่นหวยก็ไม่อยู่ในห้องมารบกวนการพักผ่อนของซางอวี่ เหลือให้เสิ่นจื้อหนานคนเดียวอยู่ดูแลเธอ