เสิ่นจื้อหนานยังอยู่ที่บ้านดูแลซางอวี่ระหว่างพักฟื้นบาดแผล
ทหารคนสนิทรีบรมมาที่บ้าน “ผู้การเสิ่น”
“เข้ามาสิ มีเรื่องอะไร?” เสิ่นจื้อหนานถาม
“ทางคณะกรรมการเกิดเรื่องขึ้นอีกแล้วครับ
เขายื่นเรื่องขอต่อตำรวจกับกองทหาร ขอให้คนของเราไปดูสถานที่เกิดเหตุด้วย
ผู้บังคับให้ผมมาเรียกคุณ ดูว่าคุณพอมีเวลาไปดูสักแวบแล้วกลับมาได้ไหม“
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “ได้ ไปดูกัน”
หน้าสำนักงานคณะกรรมการ ตำรวจหลายนายกำลังตรวจสถานที่เกิดเหตุ
ศพถูกเก็บรวบรวมเรียบร้อยแล้ว
แต่เพราะคุกเข่าอยู่นานเกินไป ศพขึ้นสันแข็งพิการจนหมดสภาพ
จะจัดให้นอนราบลงก็ยังไม่ได้ ต้องปล่อยให้นอนคว่ำอยู่ในท่านั้นอยู่ดี
ศีรษะก็ถูกเก็บไว้แล้ว แต่ยังแยกไม่ออกว่าศีรษะไหนเป็นของศพตนใด
จึงต้องรวมกองไว้กองเดียวแล้วใช้ผ้าขาวคลุมไว้
เสิ่นจื้อหนานเดินเข้าไป แนะนำตัวรู้จักกับผู้อำนวยการถานจากสถานีตำรวจ แล้วทั้งสองก็แลกเปลี่ยนข้อมูลกัน
“ถึงตอนนี้ยังไม่มีคำใบ้ใดเลย วิธีฆ่าของคนคนนี้เฉียบขาดเชียว
น่าจะเป็นคนเดียวกับคดีก่อนหน้านั้น
วิธีการ ท่วงท่า และท่าทางของศพเหมือนกันหมด
อาจเป็นการระบายความแค้น
ครั้งก่อนไม่รู้ว่าพวกนั้นไปทำอะไรไว้
แต่ครั้งนี้ที่เกิดเหตุมีป้ายตัวหนังสือใหญ่วางอยู่
เขียนความผิดของพวกมันไว้ — ฆ่าคน ข่มขืน วางเพลิง ปล้นทรัพย์ ใส่ร้าย ทำมาหมดแล้ว
คนร้ายกำลังยกระดับความรุนแรงในการก่ออาชญากรรมของตัวเอง“ ผู้อำนวยการถานกล่าว
แม้แต่เขายังรู้สึกว่าพวกนี้ตายไปแล้วก็ยังไม่สมควรได้รับความเวทนา