“อย่างนั้นก็ดีแล้ว ถ้าต้องการอะไรเมื่อไหร่ก็ให้คนไปเรียกฉันได้ตลอดเลย
แม่บอกว่าอีกสองวันจะทำขนมข้าวเหนียวนึ่งน้ำตาลแดงอีกหม้อ แล้วจะเอามาส่งให้ที่บ้าน” จี้เหิงหยางกล่าว
“ขอบคุณค่ะป้าชุ่ยเอ๋อ” ซางอวี่ตอบรับพร้อมรอยยิ้ม
“เมื่อเธอไม่เป็นอะไร นั่นแหละดีที่สุด” จี้เหิงหยางพูดประโยคเดียว
“จ้ะ เห็นไหมว่าฉันเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลแล้ว ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน” ซางอวี่มองไปยังจี้เหิงหยาง เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าจะมีเรื่องอะไรจะพูดกับเธอ
“พ่อกับแม่ของฉันมาด้วยกันทั้งสองคน”
“จะมาทาบทามเซียวเซียวเหรอคะ”
จี้เหิงหยางพยักหน้า “ใช่แล้ว
เพื่อแสดงความใส่ใจ พ่อกับแม่คิดว่าให้มาทั้งสองคนด้วยกันจะดีกว่า
เดิมทีฉันอยากให้เธอไปด้วยเพื่อเป็นพยาน แต่ตอนนี้สภาพของเธอไปไม่ได้
ฉันก็เลยคิดจะไปขอความช่วยเหลือจากหมอหลิน”
“หมอหลิวก็ดีไม่แพ้กันนะคะ เขาอยู่ที่นี่แหละ น่าจะรู้จักกับพ่อแม่ตระกูลหลินด้วย
ไม่งั้นเธอเรียกทั้งสองคนพร้อมกันไปเลยก็ได้ค่ะ
ฉันเดาว่าตอนนี้สองคนนั้นต้องอยู่ห้องสมุนไพรกันแน่ เอาสมุนไพรกันอยู่
แล้วก็จะกลับไปห้องทำงานของหมอหลิวเพื่อครุ่นคิดกันว่าจะต้มยาอย่างไร
เธอไปเดี๋ยวนั้นก็จับสองคนนั้นไว้ได้พร้อมกันเลย”
จี้เหิงหยางพยักหน้า “ถูกแล้ว พอได้ตำรับยามาแล้ว แววตาของสองคนนั้นแทบจะกลืนมันทั้งก้อนลงไปเลย
ช่วงนี้ฉันจะไม่ไปรบกวน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปบอกพวกเขา”
“ไม่คิดเลยว่าเธอกับเซียวเซียวจะก้าวมาถึงขั้นเจอะเจอะหน้าผู้ใหญ่กันแล้ว” ซางอวี่กล่าวด้วยความรู้สึก