ซางอวี่ถอดหม้อใบใหญ่ของบ้านตัวเองออกใบหนึ่ง แล้วขนไปที่อุโมงค์หลบภัยเลย
แอบตัดสินใจว่า จะต้องไปซื้อหม้อใบใหญ่มาเพิ่มอีกใบ จะได้จัดการวัตถุดิบในอุโมงค์หลบภัยได้ทุกเมื่อ
ซางอวี่รู้สึกว่าต่อไปตัวเองยังจะล่าหมูป่า กระต่ายป่า กวาง ไก่ป่า ไก่ป่าเฮเซล อะไรก็ล่าได้หมด
มีอุโมงค์หลบภัยเป็นที่บังตา เธอก็ต้มน้ำจัดการได้ตลอด
ถึงบ้านพวกเขาจะอยู่ห่างจากที่คนในหมู่บ้านอยู่รวมกันบ้าง แต่ปล่องไฟมีควันหรือไม่ ใคร ๆ ก็มองเห็น
ซางอวี่เตรียมจะทำราวตากผ้าไว้ที่พื้นด้านหลัง เวลานั้นหนังที่จัดการแล้วก็เอาไปตากด้านหลังได้เลย
โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่รู้ว่าซางอวี่จะจัดการหมูป่า ทั้งสองคนจึงไปช่วย
พวกเขาก็เห็นภรรยาผู้การของตัวเอง มือเล็กเรียวข้างหนึ่งหิ้วหม้อเหล็กใบใหญ่ ก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วมุดเข้าไปในอุโมงค์หลบภัย...
“จั่นอัน นายว่าไหม พี่สะใภ้แรงเยอะมากเลยนะ”
“ตัดคำว่า ‘ไม่’ ออก”
“พี่สะใภ้ฝีมือก็ดี ยิงปืนก็แม่น ดูไม่เหมือนผู้หญิงธรรมดาเลย”
“ก็ดูสิว่าผัวเธอเป็นใคร”
ทั้งสองคนต่างรู้สึกว่าซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานเหมาะสมกันมาก
อุโมงค์หลบภัย
ซางอวี่วางหม้อเหล็กใบใหญ่ลงบนพื้น โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่มาถึงปากทาง
“พี่สะใภ้ พวกเราเข้ามานะครับ”
“เข้ามาเถอะ”
“พี่สะใภ้ ต้องใช้เตาชั่วคราวสักอันนะครับ พวกเราจัดการเอง”
“ได้” ซางอวี่ไม่ได้เกรงใจ
ทั้งสองคนใช้อิฐที่เหลือ ผสมโคลนอีกหน่อย ไม่นานก็ก่อเตาง่าย ๆ ขึ้นมาได้อันหนึ่ง
ซางอวี่ก็ไม่เรื่องมาก ตอนนี้ใช้ได้ก็พอ รอตัวเองว่างแล้วค่อย ๆ ทำต่อ