เสิ่นจื้อหนานมองซางอวี่ที่นอนหลับทันทีบนเตียงด้วยสีหน้ากังวล...
เธอมีฝีมือร้ายกาจขนาดนี้ได้ยังไง?
โจวจั่นอันบอกว่าเธอยิงปืนคล่องแคล่วกว่าตัวเองอีก และแม่นมาก
จากชีวิตที่ผ่านมาของซางอวี่ เธอไม่น่ามีโอกาสได้จับปืน
เธอยังสามารถหาข่าวจากตลาดมืดได้ คุณพ่อก็ฟังคำแนะนำของเธอ เลยตัดสินใจแกล้งป่วยลาออก ไปหลบที่ชนบทชั่วคราว
คุณลุงใหญ่ คุณอารอง คุณอาสี่ คุณอาห้า ก็เลยเปลี่ยนแผนอาชีพของตัวเองไปด้วย
เธอมีมนต์ขลังอะไรกันแน่ ถึงทำให้คนตระกูลเสิ่นเต็มใจเชื่อเธอ
เสิ่นจื้อหนานมองออกว่าแม่ของตัวเองก็ชอบซางอวี่มาก ถึงขั้นยกให้ซางอวี่เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจของบ้านนี้
ความไม่ธรรมดาที่ซางอวี่แสดงออกมา ทำให้เขาสงสัย แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าเธอเป็นอันตรายเลยสักนิด
หรือพูดอีกอย่างก็คือ เขารู้สึกทึ่งในตัวซางอวี่มากกว่า
เสิ่นจื้อหนานมองซางอวี่ เธอดูเหมือนจะไม่ระวังตัวเมื่ออยู่ข้างเขา หลับอย่างสงบและเปิดเผยแบบนี้...
ซางอวี่ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที พอดีกับที่ดวงตาดำลึกของเสิ่นจื้อหนานสบประสานกับเธอในคืนมืด
เสิ่นจื้อหนานรีบหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดนิด ๆ โดนจับได้ว่าแอบมองตอนกลางดึก...
“แย่แล้ว” ซางอวี่ลุกขึ้นนั่ง
“เกิดอะไรขึ้น?” เสิ่นจื้อหนานถามด้วยความเป็นห่วง เขาอยากจะลุกขึ้นเหมือนกัน แต่ไม่มีแรงเท่าไหร่ เลยเคลื่อนไหวช้า
ซางอวี่ยื่นมือไปช่วยพยุงเขา
“ฉันลืมเอาปืนคืนจากโจวจั่นอัน ปืนกระบอกนั้นฉันดัดแปลงมา เขาคงไม่คิดจะเก็บไว้ใช้เองหรอกนะ” ซางอวี่ถาม