หมูทอดซอสเปรี้ยวหวานสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมหวาน หมูนุ่มทอดรสเค็ม และหมูตุ๋นในไหที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ มันวาวถูกยกขึ้นโต๊ะ ในชั่วพริบตากลิ่นหอมก็อบอวลทั่วห้อง
แม้จะผ่านประตูอยู่ แต่คนในห้องนั่งเล่นก็นั่งไม่ติดกันแล้ว
โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่เดินเข้าไปในครัวเป็นคนแรก
ทั้งสองเพิ่งตื่นนอน กำลังคุยกับเสิ่นเหอผิงและเสิ่นจื้อหนานในห้องนั่งเล่น เสิ่นจื้อหนานนั่งอยู่บนรถเข็น ส่วนเสิ่นเหอผิงเอนกายอยู่บนโซฟา
เสิ่นเหอผิงพบว่าโซฟาของบ้านใหม่พวกเขานั่งสบายกว่าโซฟาที่บ้านเก่ามาก ไม่ว่าจะนอนหรือนั่งก็นุ่มสบาย
เหมาะกับสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้มาก
“พี่สะใภ้ หอมเกินไปแล้ว” โจวจั่นอันเอ่ยอย่างทึ่ง
ซางอวี่เห็นโจวจั่นอันก็ยื่นมือออกไป “ปืนของฉัน นายยังไม่คืนฉันเลยนะ”
“พี่สะใภ้ ไว้สองวันคืนให้ได้ไหมครับ ผมอยากลองศึกษาดู” โจวจั่นอันพูดพลางยิ้มตาเป็นประกาย จริง ๆ แล้วเขาก็เกรงใจที่จะหยิบของของซางอวี่มา
แต่นี่มันปืนเก็บเสียงนะ!
ถึงแม้พวกเขาจะเคยสัมผัสมันมาบ้าง แต่มันมีไม่มาก และไม่สามารถแจกได้ครบทุกคน ถ้าเขาฝึกฝนวิชานี้ได้ แล้วเอามาปรับปรุงปืนของตัวเอง เวลาออกไปปฏิบัติภารกิจก็จะอำพรางร่องรอยได้ดียิ่งขึ้น…
โจวจั่นอันรู้สึกว่าตัวเองวางแผนได้ชัดเจนมาก เขาคิดว่าซางอวี่ต้องไม่ปฏิเสธเขาแน่ ๆ เพราะยังไงพวกเขาก็มีมิตรภาพที่ร่วมล่าหมูป่าด้วยกัน
“ไม่ได้” ซางอวี่ยืดตัวตรง
วันนี้ทำงานหนักเกินไป เอวเล็ก ๆ ของเธอจะหักอยู่แล้ว