ในฝูงชนมีคนหัวเราะออกมาก่อน
แล้วเสียงหัวเราะครืนก็ดังขึ้น
“คนคนนี้สองมาตรฐานจริง ๆ เลยนะ เข้มงวดกับคนอื่น ผ่อนปรนกับตัวเอง ซางเฉียว มีหน้ามาบ้างไหม” ซางอวี่กอดอก พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม
“เธอ เธอ...” ซางเฉียวหน้าแดงก่ำ พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
ต่งกุ้ยฉินอยากปกป้องซางเฉียว เธอเพิ่งก้าวไปข้างหน้า กำลังจะอ้าปาก...
“ฉันน่ะนะ ตอนอารมณ์ดี อะไรก็ไม่กลัว คุณนายซางคิดให้ดีก่อนค่อยพูด
เพราะคนที่เอาลูกสาวของคนค้ามนุษย์มาเป็นสมบัติล้ำค่า แต่เอาลูกสาวตัวเองมาเป็นเศษหญ้าอย่างคุณ ไม่คู่ควรกับคำแนะนำดี ๆ ของฉันหรอก”
ซางอวี่เอียงคอ มองต่งกุ้ยฉินอย่างเย็นเยียบ
ต่งกุ้ยฉินกลืนคำที่กำลังจะพูดลงคอ ทำได้เพียงพูดเสียงเบา “คือ เธอ เธอ... อาอวี๋ เธออย่าเป็นแบบนี้เลย พวกเขา พวกเขามีธุระสำคัญมาหาเธอนะ”
ซางอวี่ถึงได้มองไปยังสองคนที่มากับซางต้ากัง
ผู้หญิงวัยกลางคนหนึ่งคนกับชายหนุ่มหนึ่งคน
ซางอวี่ค้นหาในความทรงจำ
ผู้หญิงวัยกลางคนชื่อเจ้าชุ่ยเอ๋อ ส่วนชายหนุ่มคือลูกชายของเธอ ชื่อจี้เหิงหยาง
พวกเขาเป็นเพื่อนบ้านของครอบครัวซางต้ากัง สมัยเด็กเจ้าของร่างเดิมมักกินไม่อิ่ม จี้เหิงหยางแอบช่วยเหลือเธออยู่เสมอ
ทำให้เจ้าของร่างเดิมตัวเล็ก ๆ เอาชีวิตรอดมาได้
“ป้าชุ่ยเอ๋อ พี่เหิงหยาง พวกคุณนี้...” ซางอวี่ถามอย่างไม่เข้าใจ
เจ้าชุ่ยเอ๋อกำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงหวังเสี่ยวฮวาตะโกนลั่น
“แต่งงาน ฉันกับพ่อเธอตกลงจะยกเธอให้แต่งกับจี้เหิงหยางแล้ว พวกเขามารับเธอกลับไปแต่งงาน”