กองพลผลิตซินอานเป็นหน่วยที่อยู่ใกล้กองทหารมากที่สุด
มีภรรยาทหารมาแลกของกันอยู่บ่อย ๆ
พอเห็นหลี่ซิ่งเอ่อร์กับซางอวี่เดินเข้ามา บรรดาป้า ๆ ที่นั่งอยู่ตรงปากหมู่บ้านก็รีบเข้ามารุมล้อมทันที
“นี่ไม่ใช่ซิ่งเอ่อร์หรอกหรือ วันนี้อยากแลกอะไรล่ะ”
“ป้าจาง ฉันยังอยากแลกไข่อยู่ค่ะ น้องสาวคนนี้อยากได้กระด้ง บ้านใครมีบ้างคะ”
“ต้องไปบ้านเหล่าหวังแล้วล่ะ กระด้งที่บ้านเหล่าหวังสานได้ดีที่สุด ป้าพาไปเอง” ป้าคนหนึ่งพูดพลางยิ้มร่า
“ขอบคุณค่ะป้า” ซางอวี่กล่าวขอบคุณ
“น้องสาว ฉันจะไปบ้านป้าจางนะ ใครเสร็จธุระก่อนก็ไปหาอีกคนแล้วกัน”
“ได้ค่ะ”
ซางอวี่เดินไปบ้านเหล่าหวังพร้อมกับป้าคนนั้น
ประตูบ้านเหล่าหวังเปิดกว้าง ในลานบ้านมีชายชราวัยห้าสิบกว่านั่งอยู่คนหนึ่ง
ชายชรากำลังสานเครื่องจักสานไม้ไผ่ พลางเงยหน้ามองหลานชายตัวน้อยที่กำลังเล่นอยู่ในลานเป็นระยะ
พอได้ยินเสียงฝีเท้า ชายชราก็เงยหน้าขึ้น
“พี่สะใภ้ตระกูลซุน มีธุระอะไรหรือ”
“เด็กสาวคนนี้อยากแลกกระด้งสองใบ เลยมาดูว่าที่บ้านคุณมีขนาดที่เธอต้องการไหม”
“อ๋อ มาเลย ทางนี้” ชายชราลุกขึ้นนำซางอวี่เข้าไปในยุ้งฉาง
ซางอวี่เข้าไปเลือกกระด้งใบใหญ่ห้าใบ แล้วเลือกอีกห้าใบที่มีขนาดใกล้เคียงกับชั้นวางยาไม้ไผ่ที่เธอทำไว้ รวมทั้งหมดสิบใบ
“คิดราคาแลกกันยังไงคะ” ซางอวี่ถาม
“ถ้ามีน้ำตาลก็ให้สักสองเม็ดก็พอ” ชายชราพูดพลางเหลือบมองหลานชายตัวน้อยที่กำลังนั่งเล่นก้นเปลือยอยู่ในลานบ้าน