“หมอซางจะไปจริง ๆ เหรอคะ ไปไม่ได้เลยหรือคะ” หลินเซียวเซียวพูดพล่ามัวแหบแสบ
ซางอวี่จับมือเธอไว้เบา ๆ “ต้องไปแน่ ๆ แหละ แต่ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน
แล้วพวกคุณรู้ได้ยังไง ข่าวไหลเร็วอย่างนี้ได้ไง“
ตอนที่หลิวหมิงจื้อกับหลินไป๋มาเมื่อครู่ ซางอวี่ลืมจะถามไป เพราะสองคนนั้นดูจริงจังเกินไป
“ทางกองทหารจะส่งคนไปช่วยทำเรื่องเอกสารให้
ของในห้องทำงานเดิมของคุณต้องเก็บออกให้หมด ฉันกับพี่เหิงหยางเก็บให้เสร็จแล้ว เอามาส่งคืนให้แล้ว“ หลินเซียวเซียวกล่าว
ยิ่งพูดหลินเซียวเซียวยิ่งเสียใจ น้ำตาตกปรอด ๆ จนจี้เหิงหยางเป็นทุกข์หนัก
เขาอยากจะตบไหล่หลินเซียวเซียวปลอบใจสักสองคำ แต่ก็เขินอายที่จะทำต่อหน้าซางอวี่ หลายครั้งที่พูดคำแล้วก็กลืนกลับลงไป
ซางอวี่มองจี้เหิงหยางหนึ่งครั้ง แล้วหันไปมองหลินเซียวเซียว เอ่ยเสียงอ่อนโยน “เซียวเซียวหยุดร้องไห้เถอะ
ไม่ว่าฉันจะย้ายไปเขตทหารไหน พอคุณว่างเมื่อไหร่ก็มาเยี่ยมฉันได้เสมอ
ถือเป็นโอกาสได้ออกไปเที่ยวรอบเมือง ไม่ดีเหรอ“
เสียงร้องไห้ของหลินเซียวเซียวหยุดค้าง “ก็...ฟังดูมีเหตุผลดีนี่”
จี้เหิงหยางเท้าคาง มุมมองของภรรยาเขามันไม่เคยตรงกับใครเลยจริง ๆ
“ที่อาอวี๋พูดถูกแล้ว ต่อไปพอถึงวันหยุด เราสองคนไปเที่ยวหาเขาด้วยกันได้ ไปสำรวจขนบธรรมเนียมท้องถิ่นที่อื่นบ้าง”
“ใช่ ถ้าพูดแบบนี้ งั้นฉันไม่ร้องไห้ก่อนก็ได้” หลินเซียวเซียวรีบเช็ดน้ำตา