เจียงหว่านเยวี่ยมองเสิ่นเหอผิงด้วยรอยยิ้ม “ก็เพราะยังไม่มีไอเดียน่ะสิ พอคิดอะไรออกค่อยมาช่วยกันคิด
แล้วเธอเดินวนไปวนมาตั้งนาน คิดชื่อได้หรือยังล่ะ”
เสิ่นเหอผิงหาที่นั่งลงนั่ง
ปกติในหัวของเขามีชื่อเพียบ ชื่อที่เคยคิดว่าดีก็แสนดี แต่ตอนนี้มองไปทางไหนก็ยังดูไม่คู่ควรกับลูกสาวที่รักของเขาเลย
“งั้นเราแบ่งกันทำ ฉันตั้งชื่อลูกสาว เธอตั้งชื่อลูกชาย” เจียงหว่านเยวี่ยว่า
“ได้”
“ฉันว่าอาอวี๋กับจื้อหนานสองคนนั้น สูสีว่าจะมีลูกแค่คนเดียว
ไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสาว เราสองคนอย่ามีความคิดเก่า ๆ เรื่องชายกว่าหญิงนะ” เจียงหว่านเยวี่ยพูดพลางมองเสิ่นเหอผิง
เสิ่นเหอผิงเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง “เธอมองฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไง
ฉันเป็นคนแบบชายกว่าหญิงหรือไง
อย่าว่าแค่คนแซ่เสิ่นทั้งโลกนั้นเยอะแยะ ต่อให้บ้านเราไม่มีหลานชายก็ไม่ได้กระทบอะไรอยู่แล้ว
แม้แต่สักวันจะเหลือแค่บ้านเราแซ่เสิ่นคนเดียวจริง ๆ หลานสาวก็ยังเป็นเลือดเนื้อของเรา ไม่เกี่ยวกับผู้หญิงผู้ชายหรอก”
“ยอดเลย ท่านเสิ่นของเรา จิตสำนึกแนวคิดระดับนี้เลยนะ” เจียงหว่านเยวี่ยพูดพลางยิ้ม
เสิ่นเจี้ยนจวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะคิกคัก “จริงด้วย จิตสำนึกของเหอผิงก็โอเคอยู่นะ”
“พี่ใหญ่ ตอนแบบนี้พี่ต้องชมผมอย่างจริงจังสักประโยคสิว่า จิตสำนึกของผมดีเลิศยิ่ง” เสิ่นเหอผิงพูดพลางหัวเราะ
ทั้งสี่คนก็หัวเราะร่วมกัน
“เธอคิดชื่อของเธอไป ฉันกับหว่านเยวี่ยจะไปเตรียมอาหารเย็น” หลิวอิงลากเจียงหว่านเยวี่ยขึ้น
สองพี่สะใภ้น้องสะใภ้เดินเข้าครัวไปด้วยกัน