ลุงพูดกับซางอวี่ว่า “มีเรือออกได้
ก็เจ้าท่าเรือคนเดิมนั่นแหละ
เขาได้บอกลูกน้องในสังกัดไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วว่าไม่ว่าวันนั้นจะออกเรือหรือไม่ ถ้าเธออยากใช้เมื่อไหร่ก็ต้องออกให้หมด“
“เจ้าท่าเรือคนนี้ก็ใจดีนี่นา” ซางอวี่พูด
ลุงยิ้มไม่ได้พูดต่อ เจ้าท่าเรือคนนั้นเป็นคนฉลาด รู้ว่าซางอวี่มีสถานะแบบไหน และรู้ดีว่าฐานความสัมพันธ์ของเธอในเมืองกังตอนนี้แข็งแรงแค่ไหน
เมื่อได้รับความเอ็นดูจากซางอวี่สักเล็กน้อย ต่อการพัฒนาของเขาในอนาคตย่อมดีขึ้นแน่นอน
เหตุผลง่าย ๆ แบบนี้ ลุงรู้ว่าซางอวี่ฉลาดพอที่จะเข้าใจ เมื่อเธอไม่รังเกียจที่จะรับความดีความชอบ ย่อมไม่เสียดายที่จะตอบแทนเจ้าท่าเรือบ้าง
เมื่อราตรีมาถึง ลุงพาเสิ่นจื้อหนานและซางอวี่ขึ้นเรือ
เจ้าท่าเรือต้อนรับทั้งสองอย่างสุภาพ พาไปพักห้องเดิมที่ซางอวี่เคยอยู่
เดินทางมาถึงเมืองกังอย่างราบรื่น
ทางฝั่งเจ้าท่าเรือได้รับข่าวก็แจ้งไปยังซางหมิงทันที
ซางหมิงรู้ว่าซางอวี่กำลังจะมา ทั้งตั้งตารอทั้งร้อนใจ
ตอนนี้คิดเลขดูแล้ว พี่สาวเขาท้องได้เกือบเจ็ดเดือนแล้ว!
ท้องกลมขนาดนั้นยังลำบากลำบนเดินทางมาหาเขา
ซางหมิงอยากเจอพี่สาว แต่ก็เป็นห่วงสุขภาพของพี่สาว
ทั้งที่เสียดายพี่สาวมากจนไม่มีหัวอกจะโทษเธอ ซางหมิงเลยบ่นพึมพำไม่หยุด “เสิ่นจื้อหนานคนนี้จริง ๆ พี่สาวฉันท้องกลมขนาดนั้นยังปล่อยให้ลำบากทำไม
พี่สาวฉันซน เขาก็ซนตาม
ไม่มีหลักการเอาซะเลย ถึงขั้นคุมพี่สาวฉันไม่อยู่ จริง ๆ ไป“