หลี่เฉียนสมองว่างเปล่าชั่วขณะ ถูกลากตัวไปโดยตำรวจ
ซางอวี่หันหลังเดินตามไป
พ่อของหลี่เฉียนเป็นคนฉลาด ถึงแม้จะตื่นตระหนกมาก แต่ก็จับประเด็นสำคัญได้ในทันที เขารีบสาวเท้าไปทันซางอวี่
“สหายครับ ผิดพันครั้งหมื่นครั้งก็เป็นความผิดของลูกชายผมเอง ได้โปรดเถอะครับ ยกโทษให้เขาสักครั้ง เขาเพิ่งอายุยี่สิบปีเอง”
“อายุยี่สิบปี เป็นข้ออ้างให้คนเกเรมาทำลายเกียรติและชื่อเสียงของสหายหญิงอย่างนั้นหรือ” ซางอวี่ถามกลับ
พ่อของหลี่เฉียนพูดไม่ออก น้ำเสียงติดขัดอยู่ในลำคอ
เขาไม่เคยนึกเลยว่าลูกชายของตนจะทำเรื่องที่ชั่วร้ายขนาดนี้!
แม่ของหลี่เฉียนพุ่งตัวเข้ามา พร้อมตะโกนว่า “เธอก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ เธอไม่เป็นอะไรแล้วยังจะจับลูกชายฉันไปทำไม!”
ซางอวี่ถึงได้เข้าใจ ว่าทำไมหลี่เฉียนถึงได้ทำตามอำเภอใจ ไม่คิดถึงผลที่จะตามมา เป็นเพราะถูกตามใจจนเคยตัว
เธอหลบแม่อย่างคล่องแคล่ว แล้วรีบเดินจากไป
แม่ของหลี่เฉียนคิดจะวิ่งตามไป แต่ถูกทหารสองคนขวางไว้
เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา แต่ก็ไม่อาจร้องเรียกให้ลูกชายกลับมาได้
สถานีตำรวจ
ซางอวี่เหลือบมองหลี่เฉียนที่ก้มหน้าซึมอยู่
“สหายตำรวจคะ ฉันถามอะไรเขาสักอย่างได้ไหม”
“ถามได้ครับ” สหายตำรวจตอบ เขาดูออกว่าสหายซางอวี่คนนี้ฉลาดมาก สมกับเป็นครอบครัวทหาร
“หลี่เฉียน ที่ไปหาจางเหลาอู่เป็นความคิดของนาย หรือเป็นของซางเฉียว” ซางอวี่ถาม
“อย่ามาใส่ร้ายเฉียวเฉียวเลย เป็นความคิดของฉันเอง” หลี่เฉียนตอบอย่างห้าวหาญ
“แกก็แค่เด็กบ้านนอกมาจากต่างจังหวัด แกเข้ามาสร้างความวุ่นวายจนตระกูลซางไม่เป็นสุข ฉันก็แค่อยากจะสั่งสอนแกสักหน่อย...