โจวจั่นอันและหลี่เหว่ยลี่ขนของของซางอวี่เข้ามาในลานบ้าน
“คุณลุง ท่านเป็นอะไรไปครับ” โจวจั่นอันเห็นเสิ่นเหอผิงนั่งอยู่บนเก้าอี้นอนไม้ไผ่ จึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง
เจียงหว่านเยวี่ยก้มหน้าถอนหายใจเบา ๆ “งานหนักเกินไป ร่างกายก็เลยทรุดลงทันที”
โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่สบตากัน
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองไม่คิดว่าร่างกายของเสิ่นเหอผิงก็มีปัญหาเช่นกัน...
แต่พอคิดดูดี ๆ ก็สมเหตุสมผล หากเสิ่นเหอผิงยังทำงานอยู่ คงไม่มีทางย้ายทั้งครอบครัวมาอยู่ชนบท
“นั่งสิ” เสิ่นเหอผิงเรียกให้ทั้งสองนั่ง เขายังดูอ่อนแรง เสียงพูดเบามาก
“คุณลุง รักษาสุขภาพด้วยนะครับ”
ใจของโจวจั่นอันหนักอึ้งยิ่งนัก
“ผมช่วยพี่สะใภ้เอาของไปวางก่อนนะครับ” หลี่เหว่ยลี่ตาร้อนผ่าว กลัวเสิ่นเหอผิงเห็นจะรู้สึกไม่ดี จึงรีบหันไปถือกระบุงหลังใบละมือ
“สองใบนี้ช่วยวางในครัวให้หน่อย ที่เหลืออีกใบฉันจะเอาเข้าห้อง” ซางอวี่บอก
“ได้ครับพี่สะใภ้ ครัวอยู่ไหนครับ” หลี่เหว่ยลี่รับคำ
ซางอวี่พาเขาเข้าไปในครัว
“บ้านหลังนี้แปลกดีนะครับ โซฟาก็ดูไม่เหมือนใคร” หลี่เหว่ยลี่พูด
“ฉันออกแบบเอง ให้อยู่สบายเป็นหลัก” ซางอวี่ยิ้มตอบ
“พี่สะใภ้ ผมออกไปคุยกับคุณลุงก่อนนะครับ พี่เก็บของไปก่อน” หลี่เหว่ยลี่ปรับอารมณ์แล้วพูด
“ได้”
หลี่เหว่ยลี่ออกไปคุยกับเสิ่นเหอผิง
ซางอวี่รินน้ำออกมา เป็นน้ำชาสำหรับโจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่ และน้ำอุ่นสำหรับเสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยวี่ย