“เรื่องนี้อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ ความทุกข์ที่อัดอั้นอยู่ในใจไม่เป็นผลดีต่อการฟื้นตัว คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย หม่ากุ้ยเซียงควรรู้อยู่แล้วว่าตอนตัดสินใจเป็นภรรยาทหาร ครอบครัวทหารย่อมต้องเจอกับการอยู่พร้อมหน้ากันน้อยและต้องห่างกันบ่อย”
“เธอรับเบี้ยเลี้ยงของคุณ แต่กลับดูแลบ้านให้คุณไร้กังวลไม่ได้ แยกทางกันก็ดีแล้ว ต่อไปจะเป็นผลดีกับคุณมากกว่า” ซางอวี่ปลอบ
หลี่ต้าซานไม่คิดว่าซางอวี่จะปลอบใจเขา จึงยิ้มอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย “ทำให้คุณเป็นห่วงแล้ว สหายซาง ผมจะควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ดี”
“ผมแค่โกรธที่เธอทำไม่ดีกับแม่และเสี่ยวซาน ถ้าผมกลับมาเร็วกว่านี้ แม่กับน้องชายก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้” หลี่ต้าซานถอนหายใจ
ซางอวี่ปลอบเขาอีกสองสามคำ เดิมทีอยากถามว่าตอนนี้เขามียศอะไร แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้ถามออกไป
พวกเขาเพิ่งรู้จักกัน ยังไม่ต้องรีบถาม
“สหายต้าซาน คุณเป็นวีรบุรุษนักรบ ปกป้องบ้านเมือง จึงย่อมมีบางครั้งที่ละเลยเรื่องในครอบครัว สามีของฉันก็เป็นคุณทหาร และบาดเจ็บเพราะปฏิบัติหน้าที่เหมือนกัน พวกคุณล้วนเป็นคนที่ยิ่งใหญ่” ซางอวี่กล่าว
พอหลี่ต้าซานได้ยินว่าซางอวี่เป็นครอบครัวทหาร ก็รู้สึกสนิทกับเธอขึ้นมาทันที
“ครอบครัวทหารอย่างพวกคุณก็ลำบากไม่แพ้กัน” หลี่ต้าซานถอนหายใจ ที่ผ่านมาเขาคิดเช่นนี้ จึงเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับเรื่องวุ่นวายที่หม่ากุ้ยเซียงก่อขึ้น
สามีไม่อยู่เคียงข้าง ผู้หญิงคนเดียวต้องเผชิญเรื่องราวต่าง ๆ เขาจึงควรเข้าใจและอดทนให้เธอ