ซางอวี่มองเฉียวเซิน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “คุณเป็นคนของเขตทหารภาคตะวันออกเหรอ
ที่แท้ก็อยู่ฝั่งนี้นี่เอง?”
เฉียวเซินส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ ผมถูกย้ายมาประจำที่นี่
ตำแหน่งงานก่อนหน้านี้ไม่ค่อยเหมาะกับผม ทางองค์กรเลยจัดให้ผมมาที่มณฑลตง ให้มารับตำแหน่งผู้ช่วยผู้บังคับกองพันฝ่ายกิจการทางการเมืองของกรมที่ 5”
“กรมที่ 5? นั่นไม่ใช่กองพันของเสิ่นจื้อหนานเหรอ?” ซางอวี่ถาม
เฉียวเซินพยักหน้า “ใช่ครับ ตอนนี้ผมเป็นคู่หูกับเสิ่นจื้อหนานแล้ว”
“ไม่นึกเลยจริง ๆ” ซางอวี่เอ่ยอย่างรู้สึกคาดไม่ถึง
ท่าทางของซางอวี่ทำให้เฉียวเซินหลุดหัวเราะ
“แล้วทำไมคุณยังไม่ไปรายงานตัว ถึงมาอยู่แถวเขตครอบครัวทหารได้ล่ะ?” ซางอวี่ถาม
“ผมเพิ่งไปรายงานตัวกับผู้บังคับกองพลมา เขาให้เวลาผมพักปรับตัวสองวัน”
“อ๋อ แล้วคุณจะอยู่ที่ไหน? อยู่เขตครอบครัวทหารเหมือนกันเหรอ? คุณไม่ได้เป็นโสด มีภรรยาแล้วหรือไง?” ซางอวี่ถามติดกันสามคำถาม
เฉียวเซิน: …
“ผมโสดครับ เป็นโสดแล้วจะมีบ้านพักข้าราชการอยู่คนเดียวไม่ได้หรือไง?”
“คนเดียวไม่ควรอยู่หอพักสำหรับคนโสดเหรอ?” ซางอวี่ถามต่อ
“ผมพร้อมจะเลิกโสดได้ทุกเมื่อ เลยยื่นขอบ้านทั้งหลังไว้ก่อนครับ” เฉียวเซินตอบ
ซางอวี่พยักหน้าเงียบ ๆ “อืม เหตุผลนี้ฟังขึ้น
แล้วมีอะไรให้ฉันช่วยไหม? ตอนนี้ฉันคุ้นเคยกับแถวนี้เกือบหมดแล้ว”
“ไม่ต้องครับ ผมจัดการเองได้
เมื่อกี้ผมออกมาเดินดูสภาพแวดล้อม พอดีเห็นคุณเข้า เลยแวะมาทักทาย” เฉียวเซินบอก
“อ๋อ ถ้าอย่างนั้นฉันมีเรื่องอยากถามคุณหน่อย สะดวกไหม?” ซางอวี่ถาม