“เห็นชัดแล้วใช่ไหม ตอนนี้ฉันเป็นหมอของโรงพยาบาลเขตทหาร กำลังกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองแล้ว คุณพยาบาลเฉิน ยังมีความเห็นอะไรอีกไหม” ซางอวี่กล่าว
เฉินเสี่ยวชิงไม่เคยคิดเลยว่า ซางอวี่ที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นครอบครัวทหารที่ตามกองทหารของสามี ตอนนี้จะกลายเป็นหมอของโรงพยาบาลเขตทหารไปได้
“คุณเป็นหมอได้ยังไง ใช้เส้นสายของใครหรือเปล่า” เฉินเสี่ยวชิงโพล่งออกมา
พอพูดจบ เฉินเสี่ยวชิงก็เสียใจทันที
ซางอวี่คนนี้ช่างแปลกประหลาดจริง ๆ ตัวเองเจอเธอทีไรก็มีแต่โชคร้าย
“หมายความว่า คนที่ให้ฉันมาทำงานเป็นหมอที่นี่ไม่ใยดีต่อชีวิตคน ไม่สนใจความปลอดภัยของคุณทหารและครอบครัวทหาร เป็นปรสิตสังคมนิยมอย่างแท้จริง ใช่ไหม”
ซางอวี่มองเฉินเสี่ยวชิง น้ำเสียงไม่ได้เบาลงเลย
คนรอบข้างได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่กันหมด ทันใดนั้นทั้งทางเดินและเคาน์เตอร์พยาบาลก็เงียบกริบ
ผู้ป่วย ญาติผู้ป่วย และเหล่าพยาบาลต่างพากันเข้ามามุงดูโดยไม่รู้ตัว
เฉินเสี่ยวชิงถูกคนมากมายจ้องมอง จึงรู้สึกประหม่าและสับสนขึ้นมาทันที ทำไมซางอวี่ถึงตามหลอกหลอนเธอไม่เลิกนะ
“อย่าคิดว่าแค่เรียนวิชาแพทย์มาสองสามวัน แล้วจะเข้ามาเป็นหมอในโรงพยาบาลได้
การเป็นหมอในโรงพยาบาลต้องผ่านการประเมินอย่างถูกต้องตามระเบียบ และต้องมีบัตรแพทย์
คุณไม่มีอะไรสักอย่าง แล้วจะเข้ามาเป็นหมอตามใจชอบได้ยังไง
สิ่งที่คุณทำมันผิดระเบียบ”
“ถ้าคุณพูดแบบนั้น รบกวนใครสักคนไปเรียกหมอหลิวกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลหลิวมาให้หน่อยได้ไหม