ซางอวี่มองไปรอบ ๆ ห้องพักของตน
ครั้งนี้ที่หนีออกมาได้ เธอไม่ทันได้เก็บเสื้อผ้าติดมือด้วย พอมาถึงฐานใหม่ ทางฐานก็จัดสรรชุดใหม่ให้ใหม่ทั้งหมด
ของใช้ส่วนตัว อุปกรณ์ล้างหน้า อะไรต่อมิอะไรก็ได้เซ็ตใหม่มาเต็มชุด
ซางอวี่ตรวจดูสักครู่ แน่ใจว่าของเหล่านี้สะอาดเอี่ยม ไม่มีจุดใดผิดปกติ
เธอจัดระเบียบห้องพักของตัวเอง แล้วเดินมองสภาพแวดล้อมของห้องไปทั่ว
หน้าต่างห้องพักครั้งนี้ไม่เหมือนหน้าต่างห้องพักที่ฐานเดิม ที่หันไปทางที่ไม่มีใครอยู่
คราวนี้หน้าต่างของห้องเธอหันตรงไปเผชิญกับหน้าต่างของบ้านพักแถวไม้อบแถวหน้าเสียนี่
ถ้าตอนกลางคืนเธอต้องแอบออกจากห้อง การปีนหน้าต่างจะเสี่ยงมาก มีโอกาสถูกจับได้สูง
ซางอวี่บ่นด่าในใจเบา ๆ สองคำ
เอาเถอะ แต่ห้องพักเดี่ยวก็เป็นแบบนี้ ไม่ได้ชิดกันมาก แต่ก็ไม่ได้อยู่ห่างเท่าไร
เป็นหมอเจมส์ที่ช่วยเปิดทางให้เธอ เธอจะไปบอกว่าไม่อยู่ก็กระไรอยู่
ถ้าไปอยู่รวมกับคนอื่น ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม
ซางอวี่ถอดใจถอดหายใจ คงได้แต่ค่อยดูสถานการณ์แล้วค่อยว่ากัน
ตอนนี้เสิ่นจื้อหนานน่าจะได้อ่านจดหมายที่เธอเขียนให้แล้วสินะ
อาจจะหน่อยหน่อยก็จริง แต่คงไม่ถึงกับรุนแรง
ซางอวี่ยิ้มมุมปากเบา ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ซางอวี่รวบอารมณ์ทั้งหมดกลับมาอย่างรวดเร็ว เดินไปเปิดประตูพร้อมถามเป็นภาษาของประเทศเมืองสวยว่า “ใครน่ะ”
“หมอลีซา เป็นฉันเอง ไอรีน”
ซางอวี่เปิดประตูออก ไอรีนยืนอยู่หน้าประตู
“เราจับเชลยทหารฝ่ายประเทศหวาได้ไม่กี่คน