เจมส์สูดลมหายใจลึก ๆ กลั้นความโกรธที่เดือดพล่านในอกเอาไว้
ตะโกนสั่งทีมแพทย์ว่า “เราต้องละทิ้งฐานที่มั่นแล้ว
ใครพกของอะไรได้ก็พกไปให้มากที่สุด ถ้าพกไม่ไหวก็ทิ้งไป
มีเวลา 10 นาที”
เหล่าแพทย์รีบวิ่งไปยังเขตการแพทย์ทันที เตรียมยกยาไปให้มากที่สุด—
บนสมรภูมิ ยาคือชีวิตของเหล่าทหาร
หลินเซียวเซียวเดินตามซางอวี่ไป ช่วยกันบรรจุยาใส่กระเป๋าเป้ พอเดินไปเรื่อย ๆ ก็มาถึงห้องฉุกเฉิน
ซางอวี่มองรอบ ๆ แล้ว แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ จึงรีบเปิดตู้ข้างห้องฉุกเฉิน
หลินเซียวเซียวเข้าไปซ่อนอย่างว่องไว
“หมอซาง ระวังตัวให้ดีนะ ฉันรอคุณอยู่”
“อืม” ซางอวี่พยักหน้าอย่างมั่นคง แล้วปิดประตูตู้
ข้างนอกระเบิดปืนใหญ่ระงมไปทั่ว จู่ ๆ ก็มีใครบางคนตะโกนขึ้นมา
“เลวแล้ว หนีเร็ว!
ของอย่าเอาแล้ว
ศัตรูบุกทะลุประตูใหญ่ของเราไปสองประตูแล้ว!”
ซางอวี่รีบกอดของแล้ววิ่งไปขึ้นรถ พอขึ้นไปก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ “ใครเห็นผู้ช่วยของฉันบ้าง”
เธอแสร้งทำหน้าเป็นกังวล ราวกับหาหลินเซียวเซียวไม่เจอจริง ๆ
แต่ตอนนี้ไม่มีใครหยุดรถกลับไปตามหาเธอได้เลย รถวิ่งมุ่งหน้าไปยังทิศทางอพยพที่เตรียมเอาไว้แต่แรก
ซางอวี่เสียใจจนแทบขาด เอาหมัดกระแทกประตูรถแรง ๆ “ฉันจะลงไป!”
“ลงไม่ได้ค่ะ หมอลีซา!” ไอรีนรีบโอบกอดแขนของซางอวี่เอาไว้
“ลงรถตอนนี้ไม่ได้ ข้างนอกอันตรายเกินไป เราต้องรีบไปถึงฐานที่มั่นหลังให้ได้
ถ้าผู้ช่วยของคุณเกิดเรื่องร้าย เราก็เสียใจเหมือนกัน แต่เราอยากให้คุณดูแลตัวเองมากกว่า”