“พี่เสี่ยวเถา อย่ากลัวนะครับ ถ้าคุณถูกใครรังแกหรือได้รับความไม่เป็นธรรมอะไร ก็พูดออกมาเลย หมอซางกับทุกคนอยู่ที่นี่ ไม่มีใครมีอำนาจปิดฟ้าบังดินได้หรอกครับ” เสิ่นหวยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วกล่าว
ซางอวี่มองอวี้เสี่ยวเถา หญิงสาวคนนี้หน้าตาสวย บุคลิกก็ดี ที่สำคัญที่สุดคือเธอเป็นฝ่ายก้าวไปยืนขวางหน้าเสิ่นหวยเอง
เธอไม่ได้อยากให้เสิ่นหวยรับเรื่องแทน แต่ปกป้องเขาโดยสัญชาตญาณ
ซางอวี่คิดในใจว่า ใช้ได้เลย
“หมออวี้ พูดมาเถอะ”
“หมออวี้!”
ตอนนี้หมอหลิวอยากตบหน้าตัวเองสักสองฉาดจริง ๆ!
ทำไมตอนนั้นเขาต้องดึงดันพาอวี้เสี่ยวเถามาปักกิ่งด้วยนะ!
เดิมทีเขาคิดว่าพออยู่นอกโรงพยาบาลแล้วจะหาโอกาสรวบหัวรวบหางอวี้เสี่ยวเถาได้ ไม่นึกเลยว่าหญิงสาวจะระแวดระวังตัวมาก ไม่เปิดโอกาสให้เขาลงมือเลยแม้แต่น้อย
เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้ใจร้อนจนข่มขู่เธอ...
ไม่นึกว่าเรื่องจะบานปลายใหญ่โตขนาดนี้ ถ้าอวี้เสี่ยวเถาพูดออกมา เขาก็จบแน่
แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของผู้หญิง ถ้าเขาถูกจับ อวี้เสี่ยวเถาเองก็ย่อมไม่ได้รับผลดีไปด้วย
“หมอหลิวตามจีบฉัน แต่ฉันปฏิเสธเขาไปแล้ว เมื่อกี้เขาข่มขู่ฉันว่าฉันต้องตอบรับ ไม่อย่างนั้นเขาจะให้ฉันไม่ผ่านการประเมิน”