อวี้เสี่ยวเถากวาดตามองข้อสอบ ดวงตาพลันเป็นประกาย ทุกข้อเป็นเรื่องที่เธอทำได้ทั้งนั้น
“ผู้อำนวยการคะ ฉันจะทำข้อสอบตรงนี้เลยค่ะ”
“ได้ครับ คุณหมอคนไหนพกปากกามาบ้าง”
เสิ่นหวยหยิบปากกาในกระเป๋าของตัวเองส่งให้อวี้เสี่ยวเถาทันที เธอรับมาแล้วกล่าวขอบคุณ
ซางอวี่พยักหน้าให้เธอเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องตื่นเต้น แสดงฝีมือของตัวเองออกมาให้เต็มที่ก็พอ
อวี้เสี่ยวเถาจึงทำข้อสอบทั้งชุดจนเสร็จต่อหน้าทุกคน
หลังทำข้อสอบเสร็จ ซางอวี่กับผู้อำนวยการก็ช่วยกันตรวจข้อสอบ
ผู้อำนวยการประกาศด้วยตนเองว่า “หมออวี้ผ่านการประเมินด้วยคะแนนเต็ม ไม่มีทางไม่ผ่านแน่นอนครับ”
“ได้คะแนนขนาดนี้ จะไม่ผ่านได้ยังไงครับ”
หมอหลิวเช็ดเหงื่อพลางพูดว่า “ใช่ ๆ ผมก็พูดอยู่ตลอดว่าหมออวี้ของเราเป็นหมอที่เก่งมากคนหนึ่ง
เธอไม่มีทางสอบไม่ผ่านหรอกครับ เรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความเข้าใจผิด
หมออวี้ครับ โปรดยกโทษให้ผมด้วย!
เรื่องย้ายงานของคุณ ผมจะกลับไปจัดการให้ทันที คุณวางใจได้เลย ผมจะไปเดี๋ยวนี้ รับรองว่าจะไม่ทำให้คุณไปเริ่มงานที่โรงพยาบาลเขตทหารล่าช้าแน่นอนครับ”
หมอหลิวก้มหัวประจบประแจง อวี้เสี่ยวเถาเพียงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
อวี้เสี่ยวเถาหันไปพูดกับสหายตำรวจที่รีบมาถึงว่า “สหายตำรวจคะ หมอหลิวคนนี้คอยรบกวนฉันมาตลอด ฉันปฏิเสธเขาหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมเลิก