“อาหวยดูมีความสุขจัง วันนี้ไปกินข้าวกับใครมา?” ซางอวี่ลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มถาม
เสิ่นจื้อหนานออกไปประชุม ยังไม่กลับมา
ส่วนเสิ่นเหอผิงกับเสิ่นเจี้ยนจวินและภรรยาไปบ้านเสิ่นซิงปัง ลูกชายของเสิ่นซิงปังกำลังจะแต่งงาน พวกเขาจึงไปกันหมด
ซางอวี่งานยุ่ง ทั้งยังต้องดูแลเถียนเถียน เลยไม่ได้ไปด้วย
“พี่สะใภ้ ผมเจอพี่สาวบ้านข้าง ๆ ที่รู้จักกันตอนเด็กแล้วครับ” เสิ่นหวยเล่าเรื่องที่ตัวเองได้เจออวี้เสี่ยวเถาให้ฟัง
“งั้นก็เชิญเสี่ยวเถามาที่บ้านสิ เธอดีกับคุณขนาดนั้น ก็ถือเป็นแขกคนสำคัญของบ้านเรา” ซางอวี่ตบไหล่เสิ่นหวยเบา ๆ
เธอมองออกว่า เรื่องในวัยเด็กแทบไม่ส่งผลต่อเสิ่นหวยอีกแล้ว
สิ่งที่เขาคิดถึงคือความอบอุ่นในอดีต ส่วนความเจ็บปวดเหล่านั้น ตอนนี้เขาเข้มแข็งพอจะเผชิญหน้ากับมันแล้ว
“ครับ พี่เสี่ยวเถามาปักกิ่งเพราะมาทำงาน ผมเห็นท่าทางเหมือนเธอกำลังเจอปัญหาอะไรอยู่ แต่เธอไม่พูด ผมก็เลยไม่ได้ถาม
คราวหน้าเจอกัน ผมจะหาโอกาสถามดูครับ” เสิ่นหวยกล่าว
“อืม ถ้าต้องการให้ที่บ้านช่วยอะไรก็บอกนะ สายสัมพันธ์ของบ้านเราในปักกิ่งก็พอมีอยู่บ้าง” ซางอวี่กล่าว
เสิ่นหวยคิดในใจว่า ถ้าพี่สะใภ้ลงมือเอง ไม่ใช่แค่พอมีอยู่บ้างหรอก