“ไม่ต้องหรอกค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณชื่ออะไรเหรอ” ซางอวี่ถาม
“ฉันชื่อหลินเซียวเซียวค่ะ หมอซาง ต่อไปถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกฉันได้ตลอดเลยนะคะ ฉันว่าคุณเก่งสุด ๆ เลยค่ะ” หลินเซียวเซียวพูดพลางแก้มแดงระเรื่อ
เธอรู้มาตลอดว่าหมอที่เก่งที่สุดในโรงพยาบาลคือหลิวหมิงจื้อ
ทุกคนพูดกันว่าหมอผู้ชายเก่งอย่างนั้นอย่างนี้ จนครั้งหนึ่งเธอเองก็เคยคิดว่าหมอผู้หญิงสู้หมอผู้ชายไม่ได้จริง ๆ
จนกระทั่งวันนี้ เธอได้เห็นความเก่งกาจของซางอวี่
เธอเก่งมากจริง ๆ ยืนอยู่ท่ามกลางหมอผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ราวกับเปล่งประกายอยู่
ทุกคนล้วนทำตามคำสั่งของเธอ เก่งจริง ๆ
ต่อไปเธอจะเป็นพยาบาลที่เก่งเหมือนหมอซางให้ได้ เป็นหมอก็ได้เหมือนกัน
หลินเซียวเซียวเดินไปส่งซางอวี่ถึงห้องเวรแพทย์ ก่อนจะวิ่งไปเอาผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้าห่มมาให้
ซางอวี่ช่วยเธอเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้าห่มเสร็จแล้ว หลินเซียวเซียวก็จะไปตักน้ำให้ซางอวี่อีก แต่ถูกซางอวี่รั้งไว้
“พยาบาลหลิน คุณรีบไปเข้าเวรเถอะค่ะ ฉันทำเองได้” ซางอวี่รีบพูด
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ฉันไปเข้าเวรก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะแอบไปดูเสี่ยวอวี่” เห็นซางอวี่พูดจริงจัง หลินเซียวเซียวก็รับปากทันที
เธอเดินไปถึงประตูแล้วก็อดหันกลับไปมองอีกครั้งไม่ได้ ซางอวี่กำลังจัดข้าวของของตัวเองอยู่
อ๊ะ!
เธอชอบหมอซางจังเลย
ซางอวี่ตักน้ำมาแช่เท้า ก่อนจะเข้านอน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองอาจลืมเรื่องอะไรบางอย่างไป…
เธอลืมบอกเสิ่นจื้อหนานว่าวันนี้เธอไม่ได้อยู่บ้าน
ตอนเสิ่นจื้อหนานกลับถึงบ้านก็เป็นช่วงดึกมากแล้ว