กู้หวยจิ่นยืนเฝ้าเสิ่นหนิงกับซางอวี่อยู่ตรงนั้นนานพอควร จึงเอ่ยขึ้นว่า “เรากลับกันเถอะ”
“หมู่บ้านซ่างเหอ” ซางอวี่พูดต่อ “คุณลุงใหญ่กับพ่อกลับไปอยู่บ้านเกิดแล้ว ชีวิตที่นั่นคงสงบสบายดี
สองคนนั้นรับใช้ทางราชการมาเกือบชั่วชีวิต ก็ถึงเวลาพักผ่อนได้แล้ว
หมู่ดูแลตัวเองให้ดี ๆ เขาถึงจะวางใจได้”
“อืม หมู่จะดูแลตัวเอง เจ้าตัวก็เหมือนกันนะ
เดี๋ยวหมู่มีทัวร์แสดงอีกสองรอบ ใช้เวลาราวหนึ่งเดือนก่อนจะกลับมา
ช่วงนี้ลุงอยู่บ้าน ถ้ามีเรื่องอะไรก็ไปให้ลุงช่วยได้” เสิ่นหนิงกำชับ
“อาอวี๋ ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาลุงได้ตลอดเวลานะ” กู้หวยจิ่นพูดตาม
ซางอวี่ยิ้มแล้วพยักหน้า “อืม ค่ะ ม้าสามี
ถ้าคุณสองคนต้องการให้ช่วยอะไรก็มาหาหมู่ได้เหมือนกัน
หมู่เป็นโรงพยาบาลเป็นบางครั้ง ส่วนใหญ่จะอยู่บ้าน
ถ้าหมู่จะขึ้นเขาจะบอกเพื่อนบ้านไว้ล่วงหน้า ถ้าหาหมู่ไม่เจอก็ไม่ต้องตกใจนะคะ”
“ดี”
พูดคุยกันอีกพักหนึ่ง ซางอวี่ก็ลาทุกคนกลับบ้าน
มองลานบ้านที่ว่างเปล่า ใจของซางอวี่ก็เหมือนถูกทิ้งให้ว่างโหวงตามไปด้วย
เมื่อก่อนที่ทุกคนยังอยู่ด้วยกันครบก็ไม่รู้สึกอะไร พอเหลือตัวเองเพียงลำพัง ความเหงาก็ซึมซาบขึ้นมาในใจ
ช่างเป็นความรู้สึกที่แสนทรมานเสียจริง
เมื่อไม่มีอะไรทำ ซางอวี่ก็จะแอบเอาสมุนไพรมาขัดเกลาในมิติพกพา
จัดการผสมยาไปด้วย
เวลาพลบค่ำ ซางอวี่เพิ่งเดินออกจากมิติพกพา กำลังจะทำอาหารเย็นให้ตัวเอง