“อีก 10 วันนะ
ฉันจะพยายามกลับให้เร็วที่สุด ถ้ากลับเร็วก็เดินทางกลับเองได้
คุณมีเรื่องยุ่งเยอะ ระวังตัวด้วย” ซางอวี่พูด
“ได้ อีก 10 วัน วันไหนไม่มีภารกิจฉันจะมารอที่นี่ทุกวัน ระวังตัวให้ดีๆ นะ” เสิ่นจื้อหนานยังคงไม่วางใจนัก
เพราะการไปฝั่งนั้นต้องลักพาข้ามชายแดนเข้าเมือง
เรื่องแบบนี้ผิดหลักการอย่างร้ายแรง แต่เสิ่นจื้อหนานก็ห้ามซางอวี่ไม่ได้
เขารู้ดีว่าซางหมิงมีความหมายกับซางอวี่แค่ไหน ซางหมิงเป็นญาติสายเลือดเดียวที่ซางอวี่ยอมรับ
“คุณกลับก่อนเถอะ” ซางอวี่พูด
เสิ่นจื้อหนานรู้ว่าซางอวี่กำลังจะเปลี่ยนร่างทรงตัวของตัวเอง จึงพยักหน้า “ได้ งั้นฉันไปก่อนนะ”
เสิ่นจื้อหนานสตาร์ทรถแล้วขับจากไป
ซางอวี่รอจนรถไปไกลแล้วจึงหลบเข้าไปในมิติพกพา
เปลี่ยนใบหน้าให้ตัวเอง แล้วเปลี่ยนชุดใหม่ทั้งตัว
พอออกจากมิติพกพา กระบุงหลังและของต่างๆ ก็ถูกเก็บไว้ในมิติพกพาหมดแล้ว เหลือแค่ซองเข็มที่พกติดตัว
เธอเดินไปที่บ้านของลุง
ลุงกำลังเดินไปมาในลานบ้านอย่างกระวนกระวายอยู่พอดี
ซางอวี่ใช้เสียงของตัวเองพูดว่า “ลุง เป็นฉันเอง”
“เอ๊ะ มาแล้วหรือ” ลุงตอบรับทันทีแล้วเปิดประตู
เห็นใบหน้าที่เปลี่ยนไปหมดจดจำอะไรไม่ได้ ก็อึ้งไปแวบหนึ่ง แต่ก็เปิดทางให้ซางอวี่เข้ามา
“ฉันทำการปลอมตัวมา” ซางอวี่อธิบายเสียงเบา
“ดี ดี ดีมาก แบบนี้ยิ่งปลอดภัย
เดี๋ยวฉันจัดการให้ทันที คืนนี้ก็ออกเดินทางได้”