“อือ ฉันได้ยินอาอวี๋บอกว่าคุณลุงใหญ่ตื่นแล้ว เลยแวะมาดู อยากคุยกับท่านสักสองสามคำ
คุณลุงใหญ่กำลังพักผ่อน ฉันขอมาใหม่พรุ่งนี้เช้านะครับ”
“ได้ เช้ามาเลย แล้วก็ซื้ออาหารเช้ามาฝากฉันด้วย” เสิ่นซิงปังไม่ได้ตีฉากใด ๆ
“ครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะซื้อมาให้ทุกคนเลย” เสิ่นจื้อหนานตอบ
เสิ่นซิงปังพยักหน้ารับ “รีบกลับไปเถอะ ทั้งวันก็ยุ่งมาตลอด”
“งั้นเรากลับก่อนนะครับ”
เสิ่นจื้อหนานยิ้มแล้วกล่าวลา ก่อนพาซางอวี่เดินลงบันไดไปด้วยกัน
“คุณลุงใหญ่ตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว”
“คุณลุงใหญ่บอกว่าจะยื่นเรื่องเกษียณ” ซางอวี่กล่าว
“เกษียณเร็วอย่างนั้นเลยเหรอ
ถ้าคุณลุงไม่เกษียณ ยังมีลุ้นไต่ตำแหน่งสูงขึ้นอีกนะ” เสิ่นจื้อหนานว่า
ซางอวี่เล่าความคิดของเสิ่นเจี้ยนจวินให้เสิ่นจื้อหนานฟังอย่างกระชับ
“คงอยากเปิดทางให้พวกคุณถูกต้อง
ฉันว่าตอนนี้คุณลุงลงจากตำแหน่งก็เหมาะสมดี”
“อย่างไรนะ” เสิ่นจื้อหนานถาม
“หนึ่ง สถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันว่าตอนนี้เกษียณลงไปคือการเกษียณอย่างราบรื่นที่ภูมิใจได้
ดีกว่ารอภายหลังที่ต้องเผชิญปัญหาต่าง ๆ มากมาย”
“เขาเคยลงไปรบที่แนวหน้า สร้างคุณูปการใหญ่โตขนาดนี้ บาดเจ็บหนักขนาดนั้น ยังจะไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้อีกงั้นเหรอ” เสิ่นจื้อหนานพูดด้วยความไม่เชื่อสายตา
ซางอวี่ส่ายหัว “ไม่แน่หรอก”
เสิ่นจื้อหนานถอนใจเบา ๆ
ซางอวี่คิดเรียบร้อยแล้วจึงปลอบว่า “ทุกอย่างต้องใช้เวลา