หลิ่วจื่อก้าวออกมาหนึ่งก้าว “หมอซางคะ ดูสิ คนก็มาถึงแล้ว
ขอแค่คุณยอมช่วยผ่าตัดให้คุณหนู ต่อให้คุณจะได้รับคำสัญญาหนึ่งคำจากหัวหน้าแก๊งหวย
แถมเขาจะยกหีบทองคำมาให้เป็นค่าผ่าตัด
ในแผ่นดินใหญ่ของพวกคุณหาที่ไหนได้ดีแบบนี้ ใช่ไหมล่ะ“
หลิ่วจื่อเกลี้ยกล่อมอย่างมีเลศนัย ซางอวี่มองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
“งั้นสรุปว่า พวกคุณยังจะให้ฉันเอาหัวใจออกจากคนที่ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม ให้ฉันเป็นฆาตกร?”
“ไม่ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น คนนั้นเป็นนักโทษประหารอยู่แล้ว
พอประหารเสร็จจะรีบเอาศพออกมาทำการผ่าตัดทันที ไม่ต้องให้คุณลงมือเอง“
คนที่จะลงมือฆ่ามีมากมาย
คนในนี้สักคนก็เอามีดฟันคอมัน หรือบีบคอจนหายใจไม่ออกได้สบาย
ยังไงก็ต้องดูว่าวิธีตายแบบไหนจะเก็บหัวใจไว้ได้สมบูรณ์ที่สุด ซึ่งวิธีตายนั้นก็ต้องให้หมอซางบอกพวกเขาเท่านั้น
ซางอวี่เพียงนิ่งดูหลิ่วจื่อแสดงละครอยู่เงียบ ๆ
หลิ่วจื่อตระหนักได้ว่าคำพูดเมื่อกี้ของซางอวี่ไม่ใช่การถาม แต่เป็นการเย้ยหยัน จึงรีบหุบปาก นิ่งมองซางอวี่เงียบ ๆ
รอการตัดสินใจของเธอ
“เอ่อ หมอซางคะ อย่ายืนกันอยู่ตรงนี้เลยนะครับ
ที่นี่ลมแรงนัก ไปกับผมดีกว่า“
ระหว่างที่หลิ่วจื่อพูด ชายหนุ่มร่างกำยานราวเจ็ดแปดคนเดินเข้ามารอบด้าน
ต่างคนต่างล่ำบึ้กกำยำ ในมือถืออาวุธกันทุกคน
สายตาซางอวี่กวาดผ่านพวกเขา “หมายความว่าฉันจะไปก็ต้องไป ไม่ไปก็ต้องไปงั้นสินะ
นี่คือวิธีที่พวกคุณปฏิบัติต่อหมองั้นหรือ?“