ซางเจี้ยนปังดูซูบผอมไปถนัดตา แถมยังมีอาการไออีกด้วย
ต่งกุ้ยฉินประคองเขาไว้ ซางเฉียวเดินเคียงข้างพวกเขา มองไปที่ซางอวี่ด้วยแววตาเต็มไปด้วยเจตนาร้าย
ซางอวี่ขวางพวกเขาไว้หน้าประตู
“ขอโทษด้วยนะคะ คุณซาง คุณนายซาง คุณหนูซาง ที่บ้านมีคนป่วย งดเยี่ยมค่ะ”
“ซางอวี่ อย่ามากเกินไปนัก เราอุตส่าห์มาตั้งใจเยี่ยมเลขาธิการเสิ่นนะ เธอกลับไม่ให้เราเข้าประตูด้วยซ้ำ!” ซางเจี้ยนปังโกรธจนหน้าแดงก่ำ
เดิมทีการหายใจของเขาก็ไม่ค่อยคล่องอยู่แล้ว ถูกคำพูดของซางอวี่สะกิดความโกรธ กดที่หน้าอกไออย่างรุนแรง
“ซางอวี่ ยังไม่รีบพยุงพ่อของเธอเข้าไปข้างในอีก” ต่งกุ้ยฉินขมวดคิ้วพูด “เด็กที่โตในชนบทก็ไร้มารยาทแบบนี้แหละ”
ซางเฉียวเชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งทะนง “พี่คะ ไม่ว่ายังไงพี่ก็ไม่ควร...”
เพียะ!
ซางอวี่ตบหน้าซางเฉียวฉาดหนึ่ง “ใครเป็นพี่แก วิ่งมาอ้างญาติอะไรกัน หนังสือตัดญาตินั่นเซ็นกันเล่น ๆ หรือไง หนังสือพิมพ์ก็ลงประกาศไปแล้วไม่ใช่หรือไง
พวกแกสมองขาดวิ่น แถมยังมีน้ำสวะครึ่งหม้ออยู่ในหัวอีกต่างหาก ทั้งโง่ทั้งเซ่อ แถมปัญญาอ่อน“
เพียะ!
ซางอวี่หันกลับมาตบอีกฉาด “นี่เรียกว่าคุกคาม บุกรุกเคหสถาน ถ้ายังไม่ไปอีก ฉันจะตบแกอีก”
ซางอวี่: อ๊าาาา ใช้ความรุนแรงปราบคนโง่ สะใจชะมัด!
“ซางอวี่ เธอตบฉันอีกแล้ว อึกอึก พ่อจ๊ะ แม่จ๋า ดูซางอวี่สิ” ซางเฉียวร้องไห้โกรธ บิดเอวเล็ก ๆ กระทืบเท้าไม่หยุด
เจียงหว่านถิงกับพี่เฉินได้ยินเสียงดังจึงรีบออกมาดู