ค่ายเชลยศึก
โจวจั่นอันกำลังกระซิบคุยกับเพื่อนร่วมราชการอีกสองคน ส่วนทหารอีกคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่ที่ประตู อีกคนยืนเฝ้าที่หน้าต่าง
“หมอลีซาวันนี้ไม่มา ได้ยินมาว่าเธอบาดเจ็บ” ทหารคนหนึ่งพูดขึ้น
เขาเคยเรียนภาษาประเทศเมืองสวยตอนเรียนหนังสือ แม้จะไม่ค่อยคล่องนัก แต่ฟังคำง่าย ๆ เข้าใจได้
“เกิดอะไรขึ้น?” โจวจั่นอันถามทันควัน
ทหารคนนั้นชื่อหลี่เหลย
หลี่เหลยบอกว่า “วันนี้เราได้ยินทหารประเทศเมืองสวยสองคนที่มายืนเวรคุยกัน เมื่อวานหมอลีซากับพยาบาลคนนั้นออกจากฐานด้วยกัน
พวกเขาเพิ่งออกจากฐานได้ไม่ทันไรก็ถูกซุ่มโจมตี หมอลีซาถูกแบกกลับมา ได้ยินว่าเธอโดนกระสุน”
“ทำไมจะเป็นแบบนี้ได้?” โจวจั่นอันร้อนใจยิ่ง ถ้าซางอวี่เกิดอ่อนไหวไปแล้วจะทำยังไงดี?
พวกเขาตอนนี้ถูกขังอยู่ที่นี่ ต้องอาศัยสองหน้าทั้งข้างในและข้างนอก มีซางอวี่อยู่ โอกาสหนีออกไปก็ยิ่งมากขึ้น
ยังทำให้ฐานนี้เสียหายได้อย่างกร้าวใหญ่อีกด้วย
โจวจั่นอันกับซางอวี่สนิทกันดี เขาไม่อยากให้ซางอวี่เกิดอ่อนไหว หากผู้การเสิ่นรู้ว่าพี่สะใภ้เป็นอ่อนไหวแล้ว จะทำยังไงกัน
หลี่เหลยเอ่ยถามอย่างระแวงว่า “ตอนนี้พวกเรามีอาวุธแล้ว จะหาโอกาสลงมือเลยไหม?
พวกเขาบอกว่าพยาบาลคนนั้นฐานะไม่ธรรมดา อาจจะออกจากฐานไปในวันนี้
เราจะหาโอกาสช่วงนี้ลงมือจับตัวเป็นตัวประกันโดยตรง แล้วหนีออกจากฐานไปเลยไหม?”
เรื่องที่ไอรีนจะออกจากฐานเป็นความลับ แต่บังเอิญวันนี้เช้ามีทหารที่มาเฝ้าดูพวกเขาหนึ่งคน ก็คือคนที่ต้องคุ้มกันไอรีนออกจากฐานในคืนนี้