เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานเก็บข้าวของของตัวเองใส่หีบห่อเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองจะเดินทางไปด้วยรถไฟ
ก่อนอื่นพวกเขาต้องไปไปรษณีย์เพื่อส่งของที่ไม่จำเป็นไปก่อน แล้วก็แวะไปบอกจางเป่าฉวนด้วย
พวกเขาบอกเขาว่า อีกไม่นานก็จะย้ายไปแล้ว
จางเป่าฉวนย่อมเสียดายที่ทั้งสองจะจากไป แต่ก็รู้ว่าตัวเองรั้งซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานไว้ไม่ได้
“ลานบ้านของพวกคุณ ผมจะพยายามเก็บไว้ให้”
ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานสบตากัน ทั้งสองก็เสียดายลานบ้านแห่งนี้เหมือนกัน เพราะทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับที่นี่ไปมากมาย
“ขอบคุณหัวหน้าหน่วยครับ ถ้าเก็บไว้ได้ก็เก็บไว้ ถ้าเก็บไว้ไม่ได้ แล้วทางหมู่บ้านมีแผนอื่น ก็ใช้ประโยชน์จากมันได้เลยครับ”
จางเป่าฉวนพยักหน้า
“ที่นี่อยู่ไกลจากหมู่บ้านอยู่แล้ว แถมพวกคุณยังตกแต่งไว้ดีขนาดนี้ จะให้ใครมาอยู่ พวกเราก็เสียดายทั้งนั้น
ปล่อยไว้ก่อนแล้วกัน ถ้าต่อไปมีประโยชน์อย่างอื่นค่อยว่ากัน
ถ้าระหว่างนี้พวกคุณกลับมา ก็กลับมาอยู่ได้ทุกเมื่อ”
ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานกล่าวขอบคุณ ก่อนจะกลับไปด้วยกัน
ซางอวี่เดินไปมาอยู่ในลานบ้าน “เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ หม้อน้ำทำความร้อนของฉันยังไม่ได้ใช้เองเลยสักครั้ง ก็ต้องไปแล้ว”
เสิ่นจื้อหนานจับมือเล็ก ๆ ของซางอวี่ไว้แล้วบีบเบา ๆ “ถ้าคุณชอบ ไว้มีโอกาสพวกเราค่อยกลับมาอีก”
ซางอวี่พยักหน้าแล้วส่ายหน้า “จะให้ไม่เสียดายก็คงไม่ได้ แต่จะกลับมาก็ยากแล้ว”