“โอ๊ย เป่าเฉิง แกก็ถือว่าแม่คิดผิดไปชั่ววูบเถอะ รีบไปบอกสหายตำรวจทีว่าแกไม่เอาเรื่องแม่ ให้พวกเขาปล่อยแม่ออกไป
แม่อยู่ในนี้ตลอดไปไม่ได้ มันไม่ดีต่อพวกแกพี่น้องด้วย” หลิวอวี่ฉินกล่าว
“ตอนนี้แกเพิ่งนึกได้หรือว่ามันไม่ดีต่อพวกเราพี่น้อง
แกทำใจขายลูกที่ฉันเฝ้ารอมาตั้งเจ็ดปีได้ยังไง” หยางเป่าเฉิงจ้องหลิวอวี่ฉินเขม็ง
เขาอยากร้องไห้อีกแล้ว แต่ตอนนี้ต้องอดทนไว้ก่อน เขาจะไม่ร้อง รอถามจนจบแล้วค่อยร้องทีเดียว
หลิวอวี่ฉินมองหยางเป่าเฉิง แววตาที่ตอนแรกฉายความรู้สึกผิดอยู่บ้างไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา ถึงเปลี่ยนเป็นความมั่นอกมั่นใจอย่างไม่รู้สึกผิด
“พวกแกสองสามีภรรยาไม่มีลูกมาตั้งเจ็ดปีแล้ว จะดิ้นรนมีลูกไปทำไม
มีลูกมาแล้วก็ต้องเลี้ยง เลี้ยงเด็กคนหนึ่งต้องใช้เงินตั้งมากมาย
แกมีเงินตั้งเยอะ เอาไปให้น้องชายแกไม่ดีกว่าหรือ
บ้านเขามีลูกสองคน ชีวิตก็ลำบาก แถมเป็นลูกชายทั้งคู่ บ้านเรามีหลานชายไม่ขาด”
พอหลิวอวี่ฉินพูดจบ หยางเป่าเฉิงก็ถอยหลังไปสองก้าว โชคดีที่สหายตำรวจซึ่งอยู่ข้างหลังช่วยพยุงไว้ เขาจึงพอยืนได้อย่างมั่นคง
“ที่แท้ที่ผ่านมาหลายปี แกไม่เคยเร่งเสี่ยวเหลียนให้มีลูก ไม่ใช่เพราะแกทำใจได้ คิดว่าเธอน่าสงสาร ลำบากมามาก...
แต่เป็นเพราะแกคิดว่าพวกเราไม่มีลูก จะได้ช่วยเลี้ยงลูกให้น้องชายแกอย่างเต็มที่
แกไม่ขาดหลานชาย!
เขาไม่ขาดลูกชาย แล้วฉันสมควรไม่มีลูกชายคอยดูแลยามแก่เฒ่าและจัดการงานศพให้หรือไง!”
“แกจะไม่มีคนดูแลยามแก่เฒ่าได้ยังไง