ค่ำคืนที่ผ่านมาซางอวี่เข้านอนเร็ว ตื่นขึ้นมาก็เร็วกว่าปกติเช่นกัน
เธอพบว่าตัวเองถูกเสิ่นจื้อหนานกอดไว้ในอ้อมแขนแน่น ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง...
เมื่อคืนนี้... พวกเขาทำอะไรกัน?
อ๊ะ... ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่เสิ่นจื้อหนานช่วยนวดเอวให้เธอ จากนั้นเธอก็ผล็อยหลับไป
เสิ่นจื้อหนานอาจจะกอดเธอโดยไม่ตั้งใจ
ใช่ คงไม่ตั้งใจแน่
ซางอวี่ตั้งใจจะค่อยๆ ยกแขนของเสิ่นจื้อหนานออก แต่พอปลายนิ้วแตะแขนเขาเท่านั้น เขาก็ตื่นขึ้นมา
สี่ประสานตา
เขิน...
เขินมาก...
ซางอวี่พลิกตัวแทบจะตกเตียง
“ระวัง” เสิ่นจื้อหนานรีบเอ่ยเตือน
“อ๊ะ ฉันไม่เป็นไร” ซางอวี่รีบพยุงตัวแล้วเดินเร็วๆ ไปทางห้องน้ำ
“อาอวี๋” เสิ่นจื้อหนานเรียก
ซางอวี่หยุดชะงักโดยไม่รู้ตัว หันไปมองเสิ่นจื้อหนาน “มีอะไรเหรอ?”
“เราเป็นสามีภรรยากันนะ” เสิ่นจื้อหนานพูดเสียงอ่อนโยน
ใบหน้าซางอวี่ขึ้นสีแดงจ้านในทันใด...
เธอรู้สึกว่าเสิ่นจื้อหนานกำลังหยอกล้อเธอ และอาจมีหลักฐานอยู่บ้าง
พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน กอด จูบ โอบรัด หรือแม้แต่... ทำได้ทั้งนั้น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซางอวี่ถึงเดินอิดออดกลับเข้ามาในห้อง
เสิ่นจื้อหนานลุกขึ้นนั่งแล้ว พิงหัวเตียง สายตามีรอยยิ้มมองมาที่ซางอวี่
ซางอวี่: อย่ามองฉันแบบนี้สิ มองจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลยนะ
“วันนี้มีธุระอะไรต้องทำบ้าง?” เสิ่นจื้อหนานถาม
“วันนี้ไม่อยากทำอะไรเลย จะจัดการสมุนไพรที่ต้าโกว่วพวกเขาเอามาให้ กางตากไว้” ซางอวี่พูด