ทั้งสองกอดกันอยู่ในห้องนานสักพักก่อนที่ความรู้สึกจะสงบลง
เสิ่นจื้อหนานกุมมือซางอวี่ไว้ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอนานเหลือเกินราวกับมองไม่เคยพอ ก่อนจะค่อย ๆ ตกลงไปหยุดที่ท้องของเธอ
“นี่… นี่คือลูกของพวกเรา”
ซางอวี่หัวเราะออกมากับคำพูดเซ่อ ๆ ของเสิ่นจื้อหนาน
“อืม อยู่ข้างในน่ะ”
เธอจับมือของเสิ่นจื้อหนานวางลงเบา ๆ บนท้องที่เริ่มป่องของตัวเอง
วินาทีที่มือของเสิ่นจื้อหนานวางลง ลูกน้อยขยับหนึ่งครั้ง เขาตกใจแทบกระโดดถีบ “อ้าว! เขา… เขา… เขาขยับแล้ว!”
ซางอวี่หัวเราะออกมา “ถ้าเขาไม่ขยับนี่แหละต้องเป็นห่วง ลูกขยับเป็นเวลาเดิมทุกวัน
เวลาแบบนี้ตามตารางยังไม่ใช่เวลาของเขานะ เขาคงรู้ว่าคุณพ่อกลับมาแล้วเลยมาต้อนรับน่ะสิ”
“จริงเหรอ?” เสิ่นจื้อหนานดีใจประคองซางอวี่ให้นั่งลง แล้วเอาศีรษะแนบกับท้องของเธอ “หนูน้อย พ่อนี่นา”
เจ้าตัวไม่ปรานีเลยสักนิดสะบัดขยับอีกครั้ง เสิ่นจื้อหนานเงยหน้ามองซางอวี่ด้วยดวงตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความหวานและความคาดหวังของพ่อมือใหม่
“ลูกเหมือนฟังฉันเข้าใจนะ ฉลาดเกินไปแล้ว!”
“ตอนท้องได้สามเดือนฉันเขียนจดหมายบอกพ่อแม่ไปแล้วว่ามีลูกแล้ว
เดิมทีฉันคิดไว้ว่าถ้าเดือนนี้คุณยังไม่กลับมาอีก ฉันจะไปฝากท้องอยู่ฝ่ายพ่อแม่ แล้วคลอดที่นั่น
แต่คุณกลับมาแล้วฉันก็จะไม่ไปแล้ว”
“วิธีดูแลทารกแรกเกิด สอนฉันตอนนี้เลย ฉันจะเรียนตอนนี้เลย