เจียงหว่านเยวี่ยดึงมือซางอวี่ไว้โดยไม่รู้ตัว
“มีอะไรหรือเปล่าคะ แม่” ซางอวี่ถามเสียงนุ่ม
“ปะ เปล่า กลับบ้านค่อยคุยกัน” เจียงหว่านเยวี่ยเพิ่งรู้ตัวว่าพวกเธอเดินมาถึงที่ทำการหน่วยใหญ่แล้ว
จางเป่าฉวนเห็นแม่ลูกคู่นี้อยู่ในสำนักงานก็รีบออกมาต้อนรับ
“สหายซางน้อย สหายเจียง เชิญข้างในเร็วเข้า”
ซางอวี่ยิ้มทักทาย ก่อนเดินเข้าประตูไปพร้อมกับเจียงหว่านเยวี่ย
“ลุงจาง มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่าคะ” ซางอวี่ถาม
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ หมอเท้าเปล่าของหน่วยเราอายุมากแล้ว ลูกชายของเขาอยู่ในกองทัพ จะมารับเขาไปเลี้ยงดูบั้นปลายชีวิต ฝีมือการแพทย์ของเธอเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาชาวบ้าน”
“ฉันก็เลยอยากถามว่าเธอจะเป็นหมอเท้าเปล่าของหมู่บ้านเราได้ไหม”
จางเป่าฉวนรู้ว่าภูมิหลังของซางอวี่กับพวกไม่ธรรมดา ดังนั้นตอนที่ชาวบ้านเสนอให้ซางอวี่เป็นหมอเท้าเปล่า เขาก็ใจเต้น
แต่ก็ไม่แน่ใจ
เลยนัดมาคุยกันตอนนี้ ถ้าซางอวี่ยินดีก็สุขใจกันถ้วนหน้า
ถ้าซางอวี่ไม่ยินดี เขาก็จะขอเรื่องขึ้นไปอีกชั้น
หมอเท้าเปล่าสามารถให้หมู่บ้านแนะนำไปเรียน หรือจะขอให้หน่วยงานระดับสูงจัดสรรมาก็ได้
ซางอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเสียดาย “ลุงจาง สภาพที่บ้านของฉัน ท่านก็รู้ดี ทางสามีกับพ่อสามีฉันก็ต้องให้ฉันดูแล”
“ฉันไม่มีเวลามาเป็นหมอเท้าเปล่าจริง ๆ แต่ถ้าในหมู่บ้านมีคนไข้อาการซับซ้อน แล้วหมอเท้าเปล่าอยากได้คนช่วยปรึกษาหารือ เรียกฉันไปคุยด้วยก็ได้”