ซางอวี่เดินเร็วออกไปข้างนอก
เจียงหว่านเยวี่ยเปิดประตูใหญ่ไว้แล้ว
“เกิดอะไรขึ้น อาเจ๋อ”
“พี่สาว หมอจี้เกิดเรื่องแล้ว รีบไปดูเขาหน่อย” ต้าโกว่วหยางเฉิงเจ๋อเร่งรีบพูด
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” ซางอวี่พูดพลางเดินออกไป
“ฉันไปด้วย เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกัน” กู้เซวียนอี้รีบเดินตามออกมา
เจียงหว่านเยวี่ยก็พยักหน้า “ใช่ คนมากช่วยกันได้ ระวังตัวด้วยล่ะ”
“ฉันรู้แล้ว แม่ไม่ต้องห่วง” ซางอวี่ตอบรับ
กู้เซวียนอี้เข็นรถจักรยานออกมาแล้ว มือเดียวอุ้มหยางเฉิงเจ๋อขึ้นมาวางบนคานรถ “เจ้าหนู นำทางด้วย”
“ได้” หยางเฉิงเจ๋อไม่มีท่าทีตื่นเต้นที่ได้นั่งจักรยานเลย มีแต่ความเคร่งเครียด
“สหายซาง ขึ้นรถ”
“อื้ม” ซางอวี่กระโดดขึ้นรถ
เสิ่นจื้อหนานทุบขาตัวเองอย่างแรง!
ในใจเขาเต็มไปด้วยความไม่ยอมและขัดเคืองที่พรั่งพรู
ควรเป็นเขาที่อยู่เคียงข้างปกป้องภรรยาตัวเอง แต่ตอนนี้เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย…
“จื้อหนาน อย่าคิดมาก อาอวี๋…” เจียงหว่านเยวี่ยเห็นลูกชายเป็นแบบนี้ ใจก็เจ็บปวดรวดร้าว
“แม่ ผมไม่เป็นไร เข็นผมไปนั่งที่ประตูหน่อย” เสิ่นจื้อหนานพูด
เจียงหว่านเยวี่ยถอนหายใจเบา ๆ ไม่พูดอะไร เข็นเสิ่นจื้อหนานไปที่ประตูใหญ่ แล้วเดินกลับไปข้างเสิ่นเหอผิงอย่างเงียบ ๆ
สามีภรรยาแลกเปลี่ยนสายตากัน ต่างไม่พูดอะไร
ซางอวี่มาถึงลานบ้านของหมอเท้าเปล่าในไม่ช้า