จางเป่าฉวนมองไปที่ซางอวี่
“เสี่ยวซาง หมอจี้ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
จางเป่าฉวนก็เพิ่งมาถึง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง ได้ยินแค่หวังเหล่าเฉิงจากหมู่บ้านเหลียงเซี่ยที่อยู่ติดกัน ตะโกนเอะอะโวยวายว่า จี้เหิงหยางจะลักพาตัวลูกสะใภ้ของเขา
ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกับจี้เหิงหยางได้ไม่กี่วัน แต่จี้เหิงหยางสร้างความประทับใจให้จางเป่าฉวนมาก
จี้เหิงหยางปฏิบัติต่อชาวบ้านที่มารับการรักษาด้วยความอดทนและมีมารยาท ฝีมือการแพทย์ก็ยอดเยี่ยม ชาวบ้านต่างประทับใจในตัวเขามาก
แถมยังเป็นคนขยันทำงาน ลานบ้านก็เป็นจี้เหิงหยางกวาดทำความสะอาดเอง
สะอาดเอี่ยมอ่อง
อีกอย่าง จี้เหิงหยางหน้าตาก็ดี ยิ่งเพิ่มคะแนนความประทับใจ
ซางอวี่ตรวจดูจี้เหิงหยางอย่างละเอียด ยืนยันว่าเป็นแผลภายนอก บวกกับอาการกระทบกระเทือนทางสมองเล็กน้อย
“กระทบกระเทือนทางสมองแน่นอนค่ะ”
“เราชดใช้ค่ารักษาพยาบาลให้” หวังเหล่าเฉิงรีบพูด
หวังเป่าลูกชายคนโตของเขา ตอนนี้ก็ถูกคนของพวกเขาพยุงขึ้นมา เดินมาอยู่ข้างหวังเหล่าเฉิง
หวังเป่าเจ็บไปทั้งตัวจนต้องกัดฟันยิ้มแสยะ
“พ่อ...”
“หุบปาก แกนี่มันไม่ได้เรื่องเลย กล้าลงไม้ลงมือกับหมอจี้ ยังไม่รีบไปขอโทษอีก” หวังเหล่าเฉิงเตะหวังเป่าไปหนึ่งที
หวังเป่าจำใจเดินไปข้างหน้า “หมอจี้ ผมขอโทษ ผมจะพาเมียผมกลับไป ต่อไปไม่หาเรื่องคุณแน่”
“นี่คุณยังคิดจะหาเรื่องอีกเหรอ” ซางอวี่ทั้งโกรธทั้งขำ
นิสัยของเธอน่ะ รักพวกพ้อง
ชาติที่แล้วร่างกายไม่ดี ทะเลาะกับใครทีไรก็หายใจไม่ทัน ไม่ต้องพูดถึงลงมือเลย