ซางอวี่ถือเนื้อในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือจับมือเล็ก ๆ ของเสิ่นหวยไว้
“ของคนอื่นค่ะ หนูไม่เป็นอะไรหรอก แค่ช่วยเหลือคนเท่านั้น” ซางอวี่รีบปลอบ
เจียงหว่านเยวี่ยวิ่งพรวดออกมาด้วยความร้อนใจ “อาอวี๋ เกิดอะไรขึ้น”
“ไม่มีอะไรค่ะแม่ แค่เจอคนร้ายเลยช่วยเจ้าหน้าที่ตำรวจไปจับ” ซางอวี่อธิบาย
เสิ่นเหอผิงแสร้งทำเป็นถือไม้เท้าเดินออกมาดูสถานการณ์ เมื่อได้ยินคำอธิบายของซางอวี่ก็เบาใจ “ตัวเธอไม่เจ็บก็ดีแล้ว เข้ามาพักเร็ว ๆ”
“ค่ะพ่อ” ซางอวี่รับคำ แล้วเหลือบมองกู้เซวียนอี้แวบหนึ่ง
“ผู้บังคับกองพันกู้คนนี้ค่ะ แจ้งว่ามาเยี่ยมจื้อหนาน” ซางอวี่บอก
“สวัสดีครับผู้บังคับกองพันกู้ เชิญด้านในครับ” เสิ่นเหอผิงพูด แล้วหันไปบอกเสิ่นหวย “อาหวย ไปดูสิว่าพี่ชายของลูกตื่นหรือยัง”
“ครับพ่อ” เสิ่นหวยกำลังจะวิ่งเข้าบ้าน ซางอวี่ก็ยัดเนื้อใส่มือเขา
“เอาไปเก็บที่ห้องครัว”
“ได้ครับ” เสิ่นหวยวิ่งเข้าบ้านไป
เจียงหว่านเยวี่ยตรวจดูซางอวี่อีกครั้งอย่างละเอียด จนแน่ใจว่าไม่เป็นอะไรจึงวางใจ
“แม่คะ ช่วยประคองพ่อหน่อย พ่อคะ พ่อยืนนานไม่ได้นะคะ เร็ว ๆ เข้าไปนั่งเถอะ” ซางอวี่บอก
เสิ่นเหอผิงพยักหน้า แล้วเดินเข้าประตูไปพร้อมกับเจียงหว่านเยวี่ย
กู้เซวียนอี้สำรวจรอบบริเวณลานบ้านคร่าว ๆ ลานบ้านสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ ใต้ต้นไม้มีเก้าอี้นอนไม้ไผ่วางอยู่สองตัว
ตัวบ้านเป็นบ้านอิฐดูแข็งแรง
เมื่อกู้เซวียนอี้ตามซางอวี่เข้าไปในบ้านจึงเพิ่งเห็นว่า สไตล์บ้านเป็นแบบที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน เรียบง่าย โปร่งโล่ง สะอาดตาและน่าอยู่
“เดี๋ยวนั่งพักสักครู่นะคะผู้บังคับกองพันกู้” ซางอวี่พูด โดยไม่ทันรอให้กู้เซวียนอี้ตอบ ก็เดินเร็ว ๆ เข้าไปในห้อง