ทันใดนั้น ใบหน้าของเสิ่นจื้อหนานก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มอุ่นละมุนที่แนบเข้ามาใกล้ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วขึ้น
ผู้หญิงคนนี้ ทำไมไม่รู้จักรักษาระยะห่างบ้างเลยนะ
แล้วจากนั้น มือน้อยนุ่มนิ่มก็บีบคลึงใบหน้าของเขาอย่างแรง
“เสิ่นจื้อหนาน คุณพ่อของเราฉลาดมากเลยนะ!” ซางอวี่ตื่นเต้นเล็กน้อย
เธอรู้ดีว่าครั้งนี้ที่เสิ่นเหอผิงลงมือจัดการทุกอย่าง ก็เพื่อจะได้ถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย พอถึงตอนนั้นพวกเขาก็หาหมู่บ้านที่มีภูเขาสวยน้ำใสซ่อนตัวอยู่เงียบๆ!
เหมือนไปพักร้อนหลบภัย แสนจะสุขใจ
ในใจเสิ่นจื้อหนานสั่นสะเทือน: เมื่อครู่คำพูดของซางอวี่หมายความว่ายังไงนะ? คุณพ่อไม่เป็นอะไร?
ไม่เป็นอะไร แล้วทำไมถึงเป็นลม?
เกิดอะไรขึ้นระหว่างนี้กันแน่ ทำไมซางอวี่ถึงบอกว่าคุณพ่อฉลาด
อยากรู้จัง!
ซางอวี่ พูดอีกสิ!
แต่... ซางอวี่เอียงคอ หลับไปแล้ว
เสิ่นจื้อหนาน: กว่าจะรู้ว่าคำพูดสำคัญ กลับมีน้อยไป
ผู้หญิงคนนี้ กอดเขาหลับไปได้ยังไง มือของเธอพาดอยู่บนไหล่เขา ผมยาวนุ่มสลวยร่วงลงหลังหูเขา รู้สึกจั๊กจี้ชอบกล
เสิ่นจื้อหนานอยากดื่มน้ำ...
ตีสาม
ซางอวี่ลืมตาขึ้นมาทันที เมื่อครู่มีอะไรบางอย่างแวบผ่านเข้ามาในหัวของเธอ
แม้จะยังจับต้นชนปลายไม่ได้ แต่สัญชาตญาณของซางอวี่บอกว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
เธอลุกขึ้นอย่างเบามือ ไปที่ห้องนั่งเล่น
เสิ่นจื้อหนานตื่นตัวในทันที ซางอวี่จะทำอะไรกลางดึกดื่น?
ห้องนั่งเล่น
แสงจันทร์ด้านนอกหน้าต่างเย็นเฉียบสาดส่องเข้ามาเต็มพื้น ถึงไม่เปิดไฟก็มองเห็นสภาพภายในห้องได้