ห้องผู้ป่วย
หลังจากคนมาเยี่ยมทั้งหมดลาจากไป เหลือเพียงซางอวี่กับเจียงหว่านเยวี่ยที่อยู่ข้างเตียงเสิ่นเหอผิง
ซางอวี่ค่อย ๆ ประคองเสิ่นเหอผิงให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะวางหมอนพิงไว้ที่เอวของท่าน
“คุณพ่อ อยากทำเรื่องขอลาออกจากงานเพราะป่วยไหมคะ” ซางอวี่ถาม
เสิ่นเหอผิงพยักหน้า
เจียงหว่านเยวี่ยที่เพิ่งจะห้ามน้ำตาหยุดไว้ได้ ก็ปล่อยให้รื้นไหลอีกครั้ง เพราะรู้ดีว่าเสิ่นเหอผิงรักงานของท่านมากเพียงใด
แต่ตอนนี้…
“ถ้าอย่างนั้น บ่ายนี้หนูจะไปหาท่านนายกเทศมนตรีเฉิน เพื่อยื่นเรื่องขอลาป่วยให้คุณพ่อนะคะ”
เสิ่นเหอผิงมีระดับขั้นทางปกครองที่ไม่น้อย เงินเดือนและสวัสดิการต่าง ๆ ในแต่ละวันก็มากพอจะเป็นค่าใช้จ่ายของครอบครัวแล้ว
ทั้งตระกูลเสิ่นและสกุลเจียงก็มีฐานะดีพอสมควร ชีวิตในอนาคตของพวกเขาจะต้องไม่ลำบากแน่
เสิ่นเหอผิงพยักหน้าอีกครั้ง เป็นการบอกว่าทุกอย่างยกให้ซางอวี่เป็นคนตัดสินใจ
“คุณพ่อคะ หลังจากทำเรื่องลาออกแล้ว คุณพ่ออยากไปพักฟื้นที่ชนบทไหมคะ” ซางอวี่เอ่ยถาม “อากาศที่ชนบทสดชื่น อาหารการกินก็ใหม่ ๆ สด ๆ แถมยังเงียบสงบ ส่งผลดีต่อสุขภาพของคุณพ่อด้วยนะคะ”
“ไปชนบทน่ะหรือ” เจียงหว่านเยวี่ยหลุดเสียงทักอย่างตกใจ
เธอเติบโตในเมืองมาตลอด ได้ยินว่าชีวิตในชนบทนั้นลำบากมาก
พวกเขาจะไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักคุ้นหน้า เกิดถูกคนรังแกขึ้นมาจะทำอย่างไร
เสิ่นเหอผิงกับเสิ่นจื้อหนานต่างก็ต้องการคนดูแล แถมยังต้องไปหาหมอเป็นครั้งคราว การไปอยู่ชนบทจึงไม่ค่อยสะดวกนัก
เจียงหว่านเยวี่ยมองไปทางซางอวี่ “อาอวี๋ ทำไมหนูถึงคิดอยากไปอยู่ชนบทล่ะ”
“หนูมาจากชนบทค่ะ หนูรู้ว่าชีวิตในชนบทเป็นอย่างไร
คุณแม่ ด้วยตำแหน่งหน้าที่ของคุณพ่อ ไม่ว่าเราจะไปที่ไหน เจ้าหน้าที่ในท้องที่ก็จะดูแลต้อนรับเป็นอย่างดีค่ะ” ซางอวี่พูดขึ้น