หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ซางอวี่ออกจากห้องหนังสือ ตรงไปยังห้องนอน
เสิ่นจื้อหนานยังคงนอนนิ่งไร้สีหน้า ได้ยินเสียงเธอ เขาก็เพ่งสมาธิฟัง
ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็รู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นนุ่มละมุนที่ทำให้ร่างเขาเกร็งแน่น
“ดูหน้าคุณแล้วทำให้ฉันมีพลังขึ้นมาจริง ๆ” ซางอวี่ใช้สองมือเล็ก ๆ ขยำใบหน้าเสิ่นจื้อหนานอย่างสนุกสนานสักพัก แล้วพลิกตัวหลับไป
เสิ่นจื้อหนาน: ผู้หญิงคนนี้! ไร้ยางอายสิ้นดี!
ซางอวี่: สามีตัวเอง จับต้องได้ถูกต้องตามกฎหมาย
ห้องทำงานของเสิ่นเหอผิง
หลังประชุมเช้าเสร็จ เสิ่นเหอผิงอยู่คนเดียวในห้องทำงาน โทรศัพท์ออกไปสองสาย
หลังจากนั้นก็นั่งเงียบ ๆ ครุ่นคิดถึงข้อเสนอของซางอวี่อย่างถี่ถ้วน
ด้วยตำแหน่งในตอนนี้ มีคนไม่น้อยที่หมายตาเขา แค่ปล่อยข่าวลือออกไปนิดหน่อย ย่อมมีคนยินดีช่วยให้เขาทำเรื่องนี้สำเร็จ
แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาจะละทิ้งทุกสิ่งตรงหน้าได้หรือไม่…
เสิ่นเหอผิงขมวดคิ้วแน่น กระทั่งพลบค่ำ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ ลุกขึ้นล้วงกล่องเล็ก ๆ จากใต้ชั้นวางหนังสือ
เปิดกล่อง ข้างในมีขวดกระเบื้องสีขาวใบหนึ่ง
เสิ่นเหอผิงลูบขวดกระเบื้องนั้นเบา ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก เปิดขวด หยิบยาข้างในออกมากลืนลงไป
จากนั้นเก็บกล่องเข้าที่ดีแล้วถึงลุกขึ้นเดินออกไป
เลขาโจวเห็นเสิ่นเหอผิงออกมา ก็รีบเข้าไปหา “ท่านเลขา วันนี้จะกลับบ้านหรือยังครับ”
เสิ่นเหอผิงกำลังจะอ้าปากพูด จู่ ๆ ร่างก็โซเซสองครั้ง จากนั้นทั้งตัวก็ล้มทื่อใส่เลขาโจว