จางเหวยหมิงเอ่ยขึ้นว่า “ขออภัยครับ ผู้บังคับกองพันกู้ พวกเราสองคนไม่พบความผิดปกติอะไรที่จุดพักบัณฑิตเลย
ซุนเสี่ยวเหวยก็ไม่มีอะไรผิดปกติเช่นกัน
เขาเป็นคนค่อนข้างมืดมน ปกติแทบไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เวลาทำอะไรก็ลับ ๆ ล่อ ๆ
หลายวันมานี้ก็เป็นแบบนั้น ไม่มีพฤติกรรมอะไรที่พิเศษ
เรื่องเดียวที่พอจะเรียกว่าพิเศษได้ คือเมื่อวานเขาไปที่อำเภอมาครั้งหนึ่ง”
หลี่หงเฟิงเสริมว่า “บัณฑิตหนุ่มสาวไปซื้อของที่อำเภอกันไม่เป็นเวลา พวกเราคิดว่าของเขาคงหมดแล้ว เลยไม่ได้ใส่ใจ”
“ตอนไปอำเภอ เขาไปกับทุกคนหรือไปคนเดียว?” กู้เซวียนอี้ถาม
“เมื่อวานเจ้าเทียนก็เข้าเมืองเหมือนกัน ตอนกลับมายังเล่าให้ฟังว่า พอซุนเสี่ยวเหวยไปถึงอำเภอก็แยกจากทุกคน บอกว่าจะไปซื้อของสักหน่อย
ทุกคนคิดว่าเขาไปตลาดมืด เลยไม่ได้ตามไป”
“ทางบ้านหวังหลานฮวา พวกคุณสังเกตเห็นอะไรบ้างไหม?” กู้เซวียนอี้ถามต่อ
หลี่หงเฟิงกับจางเหวยหมิงมองหน้ากัน แล้วส่ายหน้าพร้อมกัน
“พวกเราสองคนผลัดกันจับตาดูหลิวเสี่ยวเหมย เธอทำงานอยู่ในไร่ตลอดเวลา คนที่เข้าไปพูดคุยด้วยก็มีแต่คนที่ถูกแบ่งให้ทำงานกลุ่มเดียวกับเธอ” จางเหวยหมิงกล่าว
“พวกเราอยู่ในไร่ตลอดทั้งวัน ไม่เห็นคนแปลกหน้าเข้าไปในบ้านหวังหลานฮวาเลย” หลี่หงเฟิงกล่าวเสริม
ทั้งสองคนหันไปมองกู้เซวียนอี้พร้อมกัน
กู้เซวียนอี้มั่นใจว่า จากทางพวกเขาคงไม่ได้ข่าวอะไรที่เกี่ยวข้องกับคดีหวังหลานฮวาแล้ว