“ได้ แต่คุณต้องระวังความปลอดภัยให้ดีนะ”
“อีกไม่กี่วันจะมีรถไปแนวหน้าอีกคัน ถ้าคุณมีจดหมายก็ส่งมาให้ผม ตอนนั้นผมจะช่วยเอาไปให้ผู้การเสิ่น” กู้เซวียนอี้กล่าว
ตอนนี้ซางอวี่มองกู้เซวียนอี้ราวกับ... นกพิราบสื่อสาร
ซางอวี่พยักหน้าทันที “รอฉันก่อน ฉันจะเขียนเดี๋ยวนี้”
ซางอวี่กลับเข้าห้อง แล้วรีบเขียนจดหมายถึงเสิ่นจื้อหนาน
เธอบอกเขาว่าตนเองจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร คาดว่าต้องใช้เวลากว่าครึ่งเดือนจึงจะกลับมา
เธอยังเขียนด้วยว่าตนเองมีความคิดใหม่เกี่ยวกับตำรับยา อาจจะวิจัยยาชนิดใหม่ออกมาทดลองใช้ได้
ทั้งยังฝากบอกเสิ่นจื้อหนานให้ระวังความปลอดภัย ส่วนเธอตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดี
เขียนจดหมายเสร็จ ซางอวี่ก็ใส่กระดาษลงในซองจดหมายแล้วยื่นให้กู้เซวียนอี้
กู้เซวียนอี้ยังไม่วางใจ จึงกำชับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนซางอวี่เริ่มฟังไม่ไหว “คุณนี่พูดมากกว่าเสิ่นจื้อหนานอีก”
กู้เซวียนอี้: ผมทำทั้งหมดนี่เพื่อใครกันแน่?
ซางอวี่โบกมือ “ฉันไปแล้ว”
“ระวังตัวด้วย”
ซางอวี่รีบเดินจากไปจนถึงเชิงเขา พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ก็แวบเข้าไปในมิติพกพา
ตอนนี้ในมิติพกพาของเธอมียาอยู่มากพอ ให้เอาไว้รับมือคนอื่นตอนกลับไป
วันนี้ไม่มีอะไรทำ ซางอวี่จึงอยู่ในมิติพกพาศึกษาสมุนไพร
รุ่งเช้าวันถัดมา ขณะที่ฟ้ายังไม่สว่าง ซางอวี่ก็แอบเข้าเมือง มุ่งตรงไปบ้านลุงทันที
เธอยังคงเข้าทางประตูหลังเหมือนเดิม พอดันประตูเบา ๆ ก็พบว่าประตูหลังเปิดอยู่
ลุงคงคิดว่าเธอจะมาก่อนเวลา จึงไม่ได้ล็อกประตูไว้เลย