หลังจากเสิ่นหวยกลับมาที่หมู่บ้านซ่างเหอ เรื่องที่เขาขึ้นเขาไปฟืนกับเพื่อน ๆ และขุดสมุนไพรไปขายที่โรงพยาบาลอำเภอนั้น ก็ได้เขียนเล่าให้ซางอวี่ฟังในจดหมายทั้งหมด
ซางอวี่อ่านจดหมายที่เสิ่นหวยส่งมา ก็รู้ว่าเจ้าตัวเล็กใช้ชีวิตอยู่ที่หมู่บ้านซ่างเหอได้ดีพอสมควร
ที่นั่นมีทั้งเพื่อนฝูงที่คุ้นเคย และชีวิตอิสระที่เขาชอบ
เสิ่นหวยยังบอกซางอวี่ด้วยว่าเขาตั้งใจเรียนรู้อย่างขยันขันแข็ง ซึ่งการเรียนรู้ที่ว่านั้นย่อมหมายถึงการศึกษาตำราแพทย์
ซางอวี่ยังได้รู้ว่าช่วงนี้สุขภาพของเสิ่นเจี้ยนจวินฟื้นฟูได้ดีมาก
หลังจากหลิวอิงมาถึงหมู่บ้านซ่างเหอ เธอปรับตัวได้เร็วกว่าที่คาดไว้
ทิวทัศน์ของหมู่บ้านซ่างเหอสวยงามจริง ไม่มีแรงกดดัน
สองสามีภรรยาอยู่ด้วยกันทุกวัน หลิวอิงเข็นเสิ่นเจี้ยนจวินออกไปเดินเล่นรอบ ๆ ก็ทำความรู้จักกับชาวบ้านได้เร็ว
ป้า ๆ น้า ๆ ในหมู่บ้านส่วนใหญ่ใจดีอบอุ่น เห็นหลิวอิงพูดจาเขินอายก็มีอารมณ์แกล้งเล่นเธอบ้าง แต่หลิวอิงรู้ว่าทุกคนไม่มีเจตนาร้าย แต่ละวันเลยมีแต่ความสุขใจ
เธอปลูกผักกับเจียงหว่านเยวี่ย และยังเลี้ยงไก่ไว้สักตัวสองตัวในสวนหลังบ้าน
หลิวอิงไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตในชนบทจะสบายใจอยู่เริ่มรื่นเช่นนี้
ถ้ารู้ไว้แต่แรกว่าชีวิตเป็นแบบนี้ เธอก็คงเกลี้ยกล่อมให้เสิ่นเจี้ยนจวินเกษียณก่อนกำหนด แล้วย้ายมาใช้ชีวิตที่นี่นานแล้ว
ชีวิตที่นี่เรียกได้ว่าสงบสุขเป็นสุข