“ไม่เป็นไร ก่อนผ่าตัดให้เธอ ฉันจะจัดยาให้ตัวเองหนึ่งชุด จะได้ช่วยบรรเทาอาการแพ้ท้องให้มากที่สุด”
“กินยาอาจส่งผลต่อลูกได้นะ พี่ห้ามทำร้ายลูกตัวเองเพื่อลูกของคนอื่นเด็ดขาด” ซางหมิงพูดด้วยความเป็นห่วง
ซางอวี่ยกมือจิ้มเขาทีหนึ่ง “แกเห็นฉันเป็นคนเสียสละเพื่อส่วนรวมหรือไง
ลูกของฉันต้องมาก่อนแน่นอน ของที่ฉันกินเข้าไปย่อมไม่ส่งผลต่อลูกอยู่แล้ว”
“อย่างนั้นก็ดี พี่เขยรู้หรือยังว่าพี่ท้อง” ซางหมิงถาม
ซางอวี่พยักหน้า “รู้แล้ว ฉันเขียนจดหมายไปบอกเขา เขาก็ตอบจดหมายกลับมาแล้ว
แกวางใจเถอะ ฉันรู้จักความพอดี”
“อย่างนั้นก็ดี พี่ ตอนนี้พี่มีอีกคนอยู่ในท้อง ต้องเอาตัวเองเป็นที่หนึ่ง ตอนนี้พี่กินอาหารทะเลไม่ได้ แล้วกินอะไรได้บ้าง
ป้าเจ้าต้มบะหมี่เนื้อให้ได้ไหม”
“ได้ บะหมี่เนื้อก็ได้ ใส่น้ำส้มสายชูเยอะ ๆ นะ” ซางอวี่พูด
ป้าเจ้าขานรับ แล้วต้มบะหมี่เนื้อชามใหญ่ให้ซางอวี่ พร้อมกับต้มให้อีกชามสำหรับซางเจิ้งซินกับซางหมิงด้วย
ซางอวี่กินบะหมี่คำโต ๆ ซางหมิงเห็นชัดว่าเธอหิว จึงยังไม่กิน รอจนซางอวี่กินเสร็จแล้วค่อยเลื่อนบะหมี่ชามของตัวเองไปให้
ซางอวี่กินหมดแล้วก็ยังรู้สึกว่ายังไม่จุใจ
ซางเจิ้งซินกินบะหมี่ชามของตัวเองหมดไปแล้ว รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง...ถ้ารู้ว่าซางอวี่ยังกินไม่อิ่ม เขาคงไม่กิน เก็บไว้ให้เธอทั้งหมดแล้ว
ป้าเจ้ารีบพูดว่า “ยังมีค่ะ เดี๋ยวฉันไปต้มให้อีกชาม”
“ขอบคุณค่ะป้าเจ้า” ซางอวี่ยิ้มรับ