เสิ่นจื้อหนานลุกขึ้นเดินนำหน้า โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่รีบตามไปทันที
ซางอวี่เห็นทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังลานหลังบ้าน จึงอยู่ที่ลานหน้าบ้านเผื่อมีใครมา อย่างน้อยก็ยังมีเวลาตะโกนเรียกพวกเขา
เสิ่นจื้อหนานพาทั้งสองคนไปที่อุโมงค์หลบภัย
“ผู้การเสิ่น วันนี้เราต้องทำอะไรครับ”
เสิ่นจื้อหนานส่งพลั่วให้คนละอัน แล้วชี้ไปยังตำแหน่งห้องเก็บน้ำแข็งของบ้าน
“หลังจากพวกคุณขนทองคำไปแล้ว พวกเราพบกล่องใบเล็กอีกใบที่นี่ กล่องใบนั้นมีแม่กุญแจใหญ่ครอบแม่กุญแจเล็กไว้ ข้างในยังมีกลไกอีกด้วย ถ้าใช้กำลังงัดเปิด กล่องก็จะพัง
“ฉันกับอาอวี๋วิเคราะห์กันแล้วว่ากุญแจน่าจะอยู่ในอุโมงค์หลบภัย เรามาช่วยกันขุดดูว่าจะหาเจอหรือเปล่า”
ทั้งสามคนเริ่มค้นหาอย่างละเอียดทั่วทุกตารางนิ้วทันที
กุญแจไม่น่าจะถูกฝังลึกมากนัก ถ้าฝังลึกเกินไป คนที่มาทีหลังก็คงหาได้ยาก
บริเวณใกล้เคียงน่าจะมีเครื่องหมายบอกตำแหน่ง เพียงแต่เวลาผ่านไปนานมากแล้ว เกรงว่าแม้แต่เครื่องหมายก็อาจหาได้ไม่ง่าย
จนถึงเวลาอาหารเย็น พวกเขาก็ยังไม่พบอะไรเลย
ซางอวี่ทำอาหารเย็นไว้เต็มโต๊ะ ทั้งหมูสามชั้นตุ๋น กระดูกซี่โครงหมูตุ๋น ข้าวนึ่งกุนเชียง ผัดหมูรมควันกับใบกระเทียม ซุปไก่หม้อใหญ่ ผัดผักตามฤดูกาล ยำเย็นอีกจาน และผักดองสารพัดอย่างที่เธอหมักไว้ก่อนหน้านี้ จานแล้วจานเล่าวางเรียงเต็มโต๊ะ
เธอเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้วตักข้าวให้ทั้งสามคน ก่อนจะวิ่งไปที่ลานหลังบ้าน “ล้างมือก่อนแล้วค่อยมากินข้าวนะ กินเสร็จแล้วค่อยหาต่อ”