ซางอวี่กับคนอื่น ๆ แยกย้ายกันทำหน้าที่อยู่หน้าสถานีตำรวจ เธอขับรถไปโรงพยาบาลอำเภอเพื่อไปหาหลินไป๋
หลินไป๋ช่วยซางอวี่เอาสมุนไพรไปขายให้ห้องจ่ายยาเรียบร้อยแล้ว เพราะหลินไป๋เป็นคนเอาไปขายเอง ราคาจึงปรับเพิ่มขึ้นเล็กน้อยทุกด้าน
ซางอวี่เก็บเงินเรียบร้อยแล้วหันไปถามหลินไป๋ “จะจอดรถไว้ตรงไหนดี”
“จอดไว้ที่โรงพยาบาลก่อนก็ได้ หาที่ที่ไม่กีดขวางทางก็พอ” หลินไป๋พูด “ฉันลงไปกับเธอด้วย พออาเฉิงทำธุระเสร็จ ค่อยให้เขามาขับกลับไปเอง”
“ได้” ซางอวี่ตอบ ทั้งสองคนเดินลงไปด้วยกัน
“ฉันไปส่งนายที่ที่ว่าการอำเภอก็ได้นะ อยู่ไม่ไกลด้วย” ซางอวี่พูด
เมื่อวานเธอกับเสิ่นจื้อหนานอ่านจดหมายที่นายอำเภอส่งมาให้ด้วยกัน
ซางอวี่อยากหาโอกาสถามนายอำเภอว่า การส่งของชิ้นนี้มาให้พวกเขาหมายความว่าอะไรกันแน่
ถ้าไปที่ว่าการอำเภอ ก็มีโอกาสได้พบนายอำเภอ
หลินไป๋กวาดตามองรอบ ๆ ก่อนลดเสียงลงบอกซางอวี่ “นายอำเภอฆ่าตัวตายแล้ว”
ซางอวี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เกิดขึ้นเมื่อไหร่”
“เมื่อเช้านี้เอง ตอนที่หัวหน้าทีมจางรีบเรียกอาเฉิงไป ก็เพราะเรื่องนี้
หมอจากโรงพยาบาลเราไปถึง เราถึงได้รู้เรื่อง”
หมอถูกกำชับอย่างเข้มงวดให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ หากมีข่าวรั่วไหลออกไป จะต้องรับผิดชอบเป็นรายบุคคลทันที
ดังนั้น คนในโรงพยาบาลที่รู้เรื่องนี้จึงมีไม่มาก
สีหน้าของซางอวี่เคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ
ดูท่านายอำเภอคนนั้นคงรู้ว่าตัวเองไม่มีทางรอด จึงรีบส่งข่าวออกมาก่อน