จนถึงสามทุ่ม พื้นในอุโมงค์หลบภัยก็ถูกปรับจนเรียบเสมอกัน
ทั้งสามคนต่างเหนื่อยล้าอยู่บ้าง เสื้อผ้าบนตัวเต็มไปด้วยฝุ่น
เสิ่นจื้อหนานหาเสื้อผ้ามาสองชุดให้โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่เปลี่ยน แล้วบอกพวกเขาว่า “พวกคุณไปอาบน้ำแล้วพักผ่อนกันสักหน่อย ตอนตีหนึ่งพวกเขาจะมาถึง พวกเรายังพอนอนได้อีกสองสามชั่วโมง”
“พวกคุณจะออกไปรับคนตอนกี่โมง ถึงเวลาแล้วฉันจะปลุก” ซางอวี่กล่าว
“ขอบคุณครับพี่สะใภ้ คราวนี้ไม่ต้องไปรับ แค่เปิดประตูตอนตีหนึ่งก็พอครับ”
โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่รับคำ ทั้งคู่ไม่ได้เกรงใจ เพราะช่วงนี้ยุ่งกันมาพักใหญ่แล้ว เหนื่อยอยู่ไม่น้อย จึงต้องพักสักหน่อย กลางคืนยังมีงานใช้แรงอีก
เสิ่นจื้อหนานกลับห้องไปล้างหน้าล้างตา ซางอวี่ก็กลับห้องไปพร้อมกับเขา
หลี่เหว่ยลี่กับโจวจั่นอันไปล้างตัวกันที่ห้องน้ำด้านนอก
หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ทั้งสองก็รีบซักเสื้อผ้าที่ถอดออกจนสะอาด แล้วนำไปตากไว้ในลานบ้าน
เสิ่นจื้อหนานก็เช่นกัน หลังอาบน้ำแล้วก็ซักเสื้อผ้า ก่อนจะออกไปตากไว้
ซางอวี่จัดให้โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่นอนในห้องของเสิ่นหวย
ซางอวี่อุ้มลูกถ่านกับลูกหิมะออกมา แล้ววางไว้บนพื้นห้องของทั้งสองชั่วคราว
เจ้าตัวน้อยทั้งสองรู้จักซางอวี่แล้ว รู้ว่าเธอเป็นคนที่จะเอาอาหารมาให้กิน
พวกมันร้องเหมียวสองครั้ง ก่อนจะหมอบอยู่ในรังอย่างว่าง่าย ปล่อยให้ซางอวี่อุ้มย้ายไปตามใจ
เสิ่นจื้อหนานกับคนอื่น ๆ เข้านอนกันหมดแล้ว
ซางอวี่จุดตะเกียงน้ำมันก๊าด ไม่อยากรบกวนเสิ่นจื้อหนาน จึงย่องออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ แล้วไปยังห้องของเสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยว่