เที่ยงวัน
ซางอวี่เข้าไปตรวจอาการเอ้อร์หู่อีกครั้ง เอ้อร์หู่ยังคงมึนงง ไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นขึ้นมา
คราวนี้จี้เหิงหยางเดินตามมาด้วย
“ตอนนี้เขายังไม่มีสัญญาณว่าจะฟื้น” จี้เหิงหยางขมวดคิ้ว
“ยาสลบที่ใช้เยอะ ประมาณพลบค่ำค่อยฟื้น” ซางอวี่ว่า
จี้เหิงหยางเงยหน้าขึ้นมอง “แล้วคุณยังศึกษาด้วยว่าปริมาณยาสลบทำให้คนหมดสตินานแค่ไหนด้วยเหรอ”
“ก็ดูสิ คนฉลาด เรียนอะไรก็เร็ว” ซางอวี่พูดไปพลางตรวจอาการไป
จี้เหิงหยางหัวเราะขำ
“คุณตอนนี้กับสมัยเด็กต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย ตอนนี้ฉันถึงกับอยากรู้เลยว่าช่วงครึ่งปีที่คุณออกจากหมู่บ้านไป เจอเรื่องอะไรมาบ้าง”
ซางอวี่หลับตาลงเล็กน้อย ตอนนี้เธอแสดงออกมาก็คือตัวของเธอเองล้วน ๆ ยิ่งกว่านั้นก็ต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหวจริง ๆ
“เจอเหตุการณ์ที่พลิกชีวิต แล้วก็มองเห็นแก่นแท้ของการมีชีวิต ถ้าไม่ต้องมีภาระทางโลกคงอยู่นี้ ฉันอาจบวชเสียแล้ว”
ซางอวี่พูดผ่านเฉย ๆ
จิตวิญญาณเปลี่ยนไป ธรรมชาติจึงเปลี่ยนไป
เธอต้องหาเหตุผลให้กับการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง ถูกคนในตระกูลซางทารุณกรรมและบังคับขู่เข็ญ นั่นเป็นเหตุผลที่ดีพอ
พอนึกถึงคนตระกูลซาง ซางอวี่ก็นึกถึงซางเจี้ยนปัง
ไม่รู้ฝ่ายองค์กรจะสอบปากคำได้อะไรออกมาจากปากเขาบ้างหรือเปล่า...
เสิ่นจื้อหนานจากไปแล้ว ข่าวคราวพวกนี้ไม่มีใครเล่าให้เธอฟังได้อีก
อีกวันแล้ว...ที่คิดถึงเสิ่นจื้อหนาน
ตรวจเสร็จ ซางอวี่กับจี้เหิงหยางเดินออกจากห้องผู้ป่วย
“หมอซาง เอ้อร์หู่เป็นอย่างไรบ้าง” แม่เอ้อร์หู่รีบถาม